Verslagen mtb-power.nl.

SKS-Sauerland-Marathon

21 augustus 2010
Locatie: Sauerland
Auteur: Erik Loonstra

Zaterdag 21-08 was het zover: de SKS-Sauerland-Marathon. Op aanraden van Frits had ik mij ingeschreven voor zijn favoriete MTB marathon. Uiteraard was Frits zelf ook van de de partij en verder waren Johny L., Elma B., Erik B. en ikzelf (de Bezemwagen) die het mtb-power team compleet maakten voor deze MTB-tocht. Na een heerlijke overnachting in Hotel Rehblick (geen ree gezien) was de start op 9.50 punktlich. Verwarring allom bij de start want alle teamleden moesten in een ander startvak staan en das niet gezellig, Frits, Erik en Erik besloten om gewoon bij elkaar in het startvak te gaan staan terwijl John en Elma een paar vakken verder naar voren stonden. Bijna was ik rausgenommen uit de wedstrijd omdat ik 10 minuten voor de start mijn helm nog niet op had pfffffffffff de commissar solte mich raushalen werd er mij toegeroepen, diep onder de indruk van deze dreigende taal heb ik mijn helm snel opgezet. Het was zover de start. Na een de inloopronde van circa 10KM waarin ik uiteraard weer door iedereen werd ingehaald kwam je langs de finish met een gemeen klimmetje waarna even een stukje alfalt volgde en gelijk weer een heeeeeeel steil klimmetje, iedereen voor me stapte af maar na al die klimkilometers een week eerder in Oostenrijk had ik zelfs recht tegenop een een muur kunnen fietsen. Daarna was het rustig doortrappen in mijn ritme komen hartslag in de gaten houden, ik weet dat ik vanzelf op gang kom en dan aan een inhaalrace begin. In de verte zag ik het eerste mtb-power shirt............Elma. Altijd leuk om weer een teamlid in die schitterende outfit te zien. Daarna kwam Erik B. in beeld, samen nog even op de foto gegaan voor een van de vele fotografen op het parcour. Pffff hoeveel foto's er wel niet gemaakt zijn, ik bleef maar lachen en de sponsornaam goed in beeld brengen. Bij de eerste stop stond Frits te relaxen met wat drinken en een banaan. Frits vertrok en nam nog een glaasje sportdrank terwijl Erik B. ook bij de stop arriveerde. De gedachte dat Frits vlak voor mij fietste zorgde ervoor dat ik snel weer op de fiets stapte om te kijken of ik in de buurt van Frits kon komen. Pffffffffffffffffffff wat een geklim zeg er kwam geen eind aan, ja en nog verder omhoog en dan.............nog verder omhoog. Ik zag Frits in de verte fietsen, en eindelijk de afdaling...miepmiep en daar was ik Frits voorbij. Na weer wat geklim en wat gedaal begon de steilste klim van de dag en Frits hing in mijn achterwiel. Al die maanden training en de hoogtestage in Oostenrijk leverden het gewenste resultaat op ik kwam fluitend fietsend boven terwijl Frits de laatste tien meter moest lopen (maar complimenten aan Frits want als ik zo oud ben als hem loop ik de hele klim ben ik bang). Na weer wat geklim, ja het was en eindeloos geklim deze tocht, kwam er weer een afdaling en was ik Frits weer kwijt.

Bij een oversteek stond er iemand die vroeg of ik een pomp had, uiteraard heeft de bezemwagen een pomp. Dus mijn pompje uitgeleend en ja hoor daar kwam Frits voorbij, zoef zoef. De band van de andere bikers was wel weer hard genoeg en ben samen met hem verder gefiets. Ik had nog wat energie over dus heb deze laatste 15km nog even flink doorgetrapt en op weer een eindeloze klim kwam ik Frits weer voorbij. Helaas was er iemand vervelend gevallen en die werd afgevoerd met de ambulance waar ik uiteraard even op moest wachten. Jammer dat er dan toch mensen zijn die geen geduld hebben en links en rechtsom het ongeval gaan terwijl er geen ruimte is. Daarna maar iets langzamer gedaalt want een ongeluk zit toch in een klein hoekje. Het laatste klimmetje naar de finish en daar stonden John, Erik B. en gratis alcoholvrij koud bier te wachten!!! Samenvattend: een eindeloos geklim maar wederom een heerlijk gevoel als je de finish hebt gehaald.

Interessante statistieken:
- 1.650 hoogtemeters
- temperatur 9: uhr 19 gr 13:00 uhr 29gr heerlijk zonnig
- 3 bikers afgevoerd met de ambulance

Terug naar boven

Dolomiti Superbikemarathon

11 juli 2010
Locatie: Niedersdorf
Auteur: Elma

John en reizen zondag 4 juli af richting de Alpen om eerst een drietal dagen te gaan biken in hèt mountainbikegebied van Oostenrijk: de Zugspitzarena. Twee dagen met een gids en een dagje zelf met de kaart erbij. Hier moeten we wat hoogtemetertjes in de benen zien te krijgen.

Donderdag 8 juli pakken we het boeltje weer in en weten zeker: Hier komen we nog een keer terug!! Wat is dat een goede keuze geweest, het bikehotel Loisach in Lermoos. Drie dagen zijn veel te kort. Via mooie wegen en met een tussenstop in Neustift belanden we in de middag in het kleine plaatsje Niedersdorf in het Italiaanse SudTirol. We hoeven niet lang te zoeken want het hotel dat we geboekt hebben voor een week bevindt zich direct aan het dorpsplein. Hier staat de boel al aardig op zijn kop voor de festiviteiten van komende zondag: Dolomiti Superbike: The hardest mountainbikerace in the Dolomites.

Mooi hotel, goede kaart, mooi weer dus what else? De bikes moeten mee de kamer in, dus het is best een gezellige boel. Vooral als je nog wat licht onderhoud wilt gaan plegen… Het is een graad of 30+ en het zal de komende twee weken niet minder warm worden. Dat belooft wat.

We besluiten de komende dagen wat routes 'in de buurt' te gaan fietsen. Dat betekent goed op de kaart kijken, verkeerd rijden, afslag missen, lange klimmen, lekker pittig, wat eten, genieten van de uitzichten en dan tegen uur of drie weer terug om vervolgens weer te gaan genieten van een koel drankje op het terras aan het plein. Het plein wordt almaar voller en voller. Er staat oa een groot podium, grote biertent en om de hoek hebben ze een tent gebouwd waar menig dorp jaloers op is; deze is zeker 2x zo groot als hier in Epe tijdens Koninginnedag. De vrijdagavond worden we 'opgeluisterd' door een leuke groep jonge honden 'Volxrock'. Google maar eens. Ook leuke filmpjes (zelfs ACDC) Altijd feest. Alleen duurt dat feest vrijdagavond tot een uurtje of half twee.

We hebben de startnummers vrijdagmiddag opgehaald, niet normaal wat een drukte!! Het is net buiten het dorpje, 5 minuten lopen, in een grote schuur waar de mensen per stuk of 50 naar binnen worden gelaten omdat het anders niet te behappen is voor de vrijwilligers achter de tafels. Nou daar sta je dan in de zon (30+) te wachten….. Op zich wel prima geregeld en zo kunnen we vast wennen aan de Italiaanse hectiek, want we horen alleen maar Italiaans verbaal geweld om ons heen. Eerst het startnummer ophalen waarbij ze zegt dat ik nog wat moet betalen. Huh???? Heeft ze mij het verkeerde nummer gegeven: 62. Maar ik moet F62 hebben, een mooi roze bordje voor de dames. Een tafel verder krijgen we een grote tas mee met allerlei dingetjes èn een mooie regenbody van Vaude. Bij het hotel wordt de tas ondersteboven gegooid en alle troep gescheiden van de wel zinvolle dingetjes. Zaterdag gaan we de route verkennen; de laatste ca 25 km fietsen. Dat begint in het naastgelegen dorpje met een stevige klim waarbij we een stukje tegen de 23% moeten klimmen. Nou, dat is heftig. Weliswaar asfalt, maar toch. Even later wordt deze wat vriendelijker, maar het blijft nog een hele klim!! Waar ik naar uit kijk zijn de laatste kilometers, want dit zijn de enige singletracks (afdaling) van de hele tocht. Op gegeven moment duiken we het bos in, smal pad en recht naar beneden. Oei, hier ga ik lopen. John niet , die duikelt overal in de pedalen naar beneden. Als we een 10 meter over een verharde weg rijden om vervolgens weer een singletrack af te gaan, worden we ingehaald door een paar heuse profies; waaronder de Frans kampioen. Dat is geen schande om die voor te laten ;-). Het laatste stuk kan ik ook in de pedalen naar beneden, maar ben toch best blij als ik weer uit het bos ben en op een breed grindpad naar beneden naar het dorp kan rijden.

Het wordt vanzelf zondag… Vroeg opstaan de boel in orde maken en op naar de start. De dames zijn niet gebonden aan een startvak en mogen overal gaan staan. Behalve bij de licentierijders dan. Ik ga bij John in het startvak staan, dat is nog behoorlijk vooraan. Gelukkig we mogen!!! Nou daar gaan we dan. Op naar de dikke 2000 meter. We staan nu op 1150. Dussszzz ….. Eerst nog via een soort fietspad, asfalt, naar een plaatsje verderop (Braies) en daar begint de serieuze klim via een fiets/schotterpad. Hier is nog steeds stuur aan stuur fietsen, niet mijn ding! Veels te veel mensen dicht op elkaar. Bah. Als we de verharde weg op gaan wordt dit veel beter. En we blijven klimmen, klimmen, klimmen en klimmen. Ondertussen zijn honderden bikers mij al weer voorbij gegaan, naja dat is het enige dat went. Heeey een bordje dat we bijna bij de Platzwiese zijn. Dit is het hoogste punt van de klim en tevens de eerste stop. En hier stopt ook iedereen. En sjeeeezus wat zweten!!! Veel blijven drinken dus!! Hier ga ik eens rustig op het trapje van het restaurantje zitten in de schaduw. Ook voor muziek is gezorgd want onder een partytent spelen een jongen en meisje harmonica en gitaar. Hier is het wat eten, en veel drinken. Bidons weer bijgevuld en we kunnen weer. Ik trek nog wel even de windstopper (body) aan, want ik mag het nu wel warm hebben, ben ook zeiknat van het zweet. We gaan straks een lange afdaling in, dan nog stukje redelijk vlak tot vals plat omhoog en bij km 35 gaan we weer klimmen.

Voordat de afdaling begint is het nog een stukje vlak op 2000 mtr hoogte, erg mooie natuur!! Prachtige bergen, mooi weer, wat moeten we nog meer? Ik zit inmiddels allang in de achterhoede dus alle hectiek ben al weer kwijt en besluit om te gaan genieten van de afdaling. De afdaling gaat over schotter. Een makkie denk ik. Maar dat valt nogal tegen. De schotter is bezaaid met behoorlijke 'puin'stukken en veel rollend gesteente, dat maakt het nog best tricky. Het pad blijft gelukkig wel breed. Alleen zijn op sommige stukken de goed berijdbare delen wel weer erg smal. Ik kom nog een ongelukkige tegen die behoorlijk op zijn plaat gegaan is. De hulp is al gearriveerd, ik ga door. Als ik de snelheid er maar steeds op tijd uit haal (met de voorrem!!! Dat hebben we zo geleerd ;-)) dan gaat het altijd wel goed. Onderaan is er een passage langs een rivierbedding, gelukkig is er weinig water want anders zou je de voeten niet droog houden. Tunneltje onderdoor, de drukke doorgaande weg over, en dan hop over wat boomwortels een weiland door en weer een rivierbedding door met wel errug grote keien. Hier kom ik in de buurt van een andere dame te fietsen, een Belgische. Dit gaat vals plat naar beneden dus we hoeven niet al te veel te trappen. Deze ondergrond is weer nieuw voor mij. Hier blijft het goed kijken en maar hopen dat het einde snel in zicht is. Het volgende deel is redelijk vlak tot klein beetje vals plat omhoog, via een schelpen/fietspad. Dat wordt het grote mes d'r op gooien en stoempen maar. Jeuj. Op naar de tweede stop.

De tweede stop is op het punt waar we gisteren de route ook hebben opgepakt. Bekend terrein dus! Bij de deze stop doe ik de body uit, ga wat eten en neem cola. Lekker hoor. Wetende wat nu nog gaat komen…. In het dorpje zet ik 'm weer op de kruipstand (kleinste versnelling die ik heb) en tokkel zo naar boven. Menigeen stapt af, of om te voet verder te gaan of om uit te hijgen of om wat te drinken. Ik stoemp verder omhoog. Hier staat ook nog iemand met een slang de bikers te voorzien van een korte douchebeurt. Heerlijk. Gelukkig, het steilste stuk hebben we nu gehad. Tomme, wat is dat heftig zeg. Hierna wordt het wat vriendelijker, blijft echter nog zo'n 15 a 18%. Kleine afdaling volgt naar het volgende kleine dorpje en hopsetaa, hier gaan we weer!! Met een mooie serpentine weg naar boven. Net voordat de verharde weg overgaat in schotter (het laatste stukje klimmen) komen we langs een boerderij waar iemand vanaf het balkon met sproeier de bikers(op verzoek) lekker nat spettert. Dat is lekker!! Want het is nog altijd dik, dik, dik 30 graden, volle zon en geen zuchtje wind. Ik ga ook lekker onder de douche. Voordeel van de verkenningstocht is dat ik weet dat we nog een klein stukje moeten klimmen. Hier stap ik even eraf, die klim hakt er behoorlijk in. Hier kom ik de Belgische dame weer tegen die blijkbaar vaker gefietst heeft. Bij de derde stop vertelt ze dat vanaf hier wat op en neer gaat en er een singletrack als toetje is. En dat deze afdaling best tricky kan zijn; gewoon afstappen en lopen als het te lastig wordt. Maar dat heb ik al begrepen. Er komt een quadrijder van de organisatie voorbij, dat betekent 1 ding: de marathonrijders komen eraan!! Ik denk 'joepie, net als we straks de enige singletracks van hele rit ingaan!!!'

We gaan zo samen weer verder, op naar de laatste kilometers!! En ja hoor, al voor de singletracks beginnen komt nr 1 mij al voorbij. Pfffrtt.. confronterend hoor. Even later komt ook nr 2 en 3 en misschien wel meer, mij voorbij. Gelukkig wel vòòr de singletrack. Maar deze gasten hoor je niet en zie je niet . Die zijn je allang voorbij voordat ik er erg in heb. Gelukkig mag ik de afdaling over de singletrack inzetten. Hier heb ik geen enkel last van andere rijders. Ik loop hier vooral in begin toch best veel, en hier staan ook veel camera's. Ik ben niet de enige die hier naast de fiets loopt. Als ik even later toch maar op de fiets klim en langzaam maar zeker naar beneden stuur, krijg ik wel een heel bijzondere achtervolger; een quad van de organisatie!! Die heb ik er maar even voor gelaten natuurlijk. Ik weer verder op de fiets naar beneden! Dat gaat goed, ik ga niet hard maar wel op de fiets. Scheelt dat ik het gister ook gedaan heb. Gelukkig is het droog, als het regent wil je hier niet naar beneden want zelfs nu nog zijn er wat natte stukken. Eenmaal beneden is de route naar de finish duidelijk, onderaan is alles afgezet en word je zo naar de finish geleidt. Hier weer vele toeschouwers die je aanmoedigen en ook ik finish de DolomitiSuperbike!! John staat mij op te wachten en ik word getrakteerd op alcoholvrij bier en veel watermeloen. Lekkuur hoor. John maakt de fiets schoon op de wasplaats en ik breng meteen de fiets weg naar de hotelkamer en doe verruil de fietsschoenen voor de slippertjes, petje op en we kunnen naar de tent voor pasta! Bloedheet in de tent! Hier staat de hele middag al live muziek de boel op te luisteren. Eigenlijk is het te warm om in de tent te blijven en dat is jammer. Het is zo supergoed geregeld. Je kunt pasta krijgen en drinken wat je wilt. Ik vraag de man achter de tap nog of het alcoholvrij bier is, want anders lig ik na 1 glas al aan de grond denk ik. Blijkbaar is dit een hele stomme vraag… tuurlijk(alcoholvrij)! Niet dus haha. Als je wil kun je ook flesje water, blikje Coca-Cola pakken. En bonnetjes worden niet gevraagd. Het is erg lekkere pasta!! Geen kleffe bende zoals in Rhens maar echte pasta.

Zo, dit was dan de DolomitiSuperbike. Al met al viel het reuze mee, bijna allemaal brede schotter op enkele km's na. (Ik geloof nog geen 3 km smalle singletrack.) Heuse Italiaanse hectiek en verbaal geweld. Zeer goede verzorging onderweg en bij finish. Gezellige opzet van het evenement. Ik vind het wel een echt 'race'event. Leuk om gedaan te hebben. Maar nu eerst op naar de Salzkammer over 6 dagen.

Terug naar boven

Rhenser Hunsruck Bikemarathon

6 juni 2010
Locatie: Rhens
Auteur: Elma

Nog maar nauwelijks bekomen van de baggerzooi in Emmelshausen vorige week, staat nu Rhens voor de deur. Het weer is erg verbeterd en het zal dit weekend zelfs zeer warm worden! In ieder geval verwacht ik niet zo veel modder dan vorige week. De fietsen hebben we weer helemaal goed vertroeteld, daar kan het niet aan liggen. Tenminste daar gaan we vanuit. De beide Erik's gaan ook mee. Eens kijken of dhr Loonstra net zo enthousiast kunnen krijgen dan wij al zijn. Voor John is dit de vijfde start op rij, voor mij de vierde en volgens mij voor Erik de derde keer alweer. Het is zaterdags al lekker warm en morgen zal het nog warmer worden! We rijden lekker vlotjes weer richting Koblenz om in Rhens uit te komen waar we de startbordjes op kunnen halen. Blindelings weten we het sportterrein te vinden waar ieder jaar ook sportactiviteiten georganiseerd zijn. Dit jaar zien we wel iets heel bijzonders; bak- of betonstenen gooien!!! Aan de outfit te zien zijn het profi's want waarom zou je anders een niergordel dragen?? De bekende bierwagen staat er natuurlijk ook weer en de inschrijftafel moet nog worden ingericht. Daar doen ze niet zo moeilijk over, hopsetaa een tafel in de schaduw van de bierwagen en klaar. Je krijgt hier alleen wat je echt nodig hebt; dat is je startnummer en een hoogteprofiel kaartje en nog wat ti-rapjes. C'est ca. Het parcours is weer anders dan vorig jaar en dat vind ik niet erg want die van vorig jaar liep zowiezo niet. We zullen zien.

John heeft dit jaar een ander hotel geboekt dan voorgaande jaren, ook in een andere plaats: Spay, enkele km's vanaf Rhens. We worden hier hartelijk ontvangen en als we de spullen naar de kamers hebben gebrachten lusten we wel een drankje in de tuin/op het terras (wat zal het zijn: terrastuin?). We zitten hier heerlijk in de schaduw en de tijd gaat snel voorbij zodat we de menukaart er maar bij pakken. Als de ober drankjes komt brengen zien we een dikkige man over de straat rennen. Dat is op zich niet zo bijzonder, maar in Spay wel want hier is werkelijk niks te doen. De ober meldt dat het de brandweer is, waarschijnlijk een brandje 'im wald'. We vragen of hij er ook niet naar toe moet. Nee, hij is bij de brandweer aan de andere kant van de Rijn. Eeuh…. Hoe kun je daar nou snel komen???? Geen brug in de buurt. Naja. Weldra spoedigen zich meer en meer brandweerlieden naar de naastgelegen kazerne. Ja hoor, de eerste wagen rukt uit met veel kabaal. He, we zien maar twee spuitgasten zitten??? Even later de volgende wagen, die is trouwens al heel wat minder imposant. Hier zitten overigens al meer mannen in. Dan komt er nog eens een busje terug om meer manschappen op te halen. Als laatste vertrekt er een lullig busje. Lijkt wel een straf voor de laatkomers. Toch is er nog een jongen die echt te laat is, die smijt z'n polo bij de buren voor de deur, vervolgens scheldt de eigenaar van de woning waar hij de auto voor de oprit neerzet, hem de huid goed vol (zo komt het over tenminste), waarna even later de jongen met bedrukt gezicht weer in z'n auto stapt en wegrijdt. Tjsa, die is echt te laat.

Maar sjongejonge, wat een mooie zomeravond is het toch weer. Echt genieten in de tuin onder de bomen. Uiteraard weer heerlijk gegeten met biertjes erbij. Nog even een korte wandeling langs het water gemaakt, de bordjes met de hoogste waterstanden bekeken en weer terug naar het hotel. Ok, de volgende morgen is het zover! We gaan beginnen aan de Rhenser Hunsruck. Op tijd starten, we maken de fietsies klaar op een parkeerplaats bij een supermarkt. Hier zien we al velen zich warm rijden. Nou, dat doe ik nooit, dat doe ik wel tijdens de tocht :. Op het plein is het al een gezellige drukte, veel mensen, muziek en je kunt er gratis ontbijten. Een kop koffie gaat er altijd wel in en we zijn ruimschoots op tijd duszzz. John moet trouwens eerder starten en wij hebben alle tijd om hem uit te zwaaien. Onder het lawaai van 'jetzt geht es lohooos' worden de bikers afgeschoten. Wij hebben een mooi plekje boven op de trapjes, het lijkt wel een bordes. Dan is het weer even wachten voor ons. Gelukkig gaat dat vrij snel voorbij en we pakken die bikes er maar eens bij. Dan komt Erik L tot de vervelende conclusie dat het cijferslot zichzelf heeft gewijzigd en krijgt het slotje niet open….. Tsja, welke combinatie kan het dan wel zijn??? Djeeezzz… en hij blijft er nog erg rustig bij! De eerste gedachte 'zadelpen eruit, kabeltje eraf' gaat m niet worden want het kabeltje loopt onder de railing van het zadel door. Wonder boven wonder schiet het slotje open, nu nog de combinatie onthouden!!!

Jihoee, we mogen. Zoals gebruikelijk onder veel luid applaus en lawaai worden we weer afgeschoten, de bekende weg op, de bekende klim tegemoet. Godzijdank een andere route dan vorig jaar, toen we naar enkele km's al op een single track (klimmend) gestuurd werden en ik vervolgens de gehele tocht met veel pijn en moeite volbracht heb. Nu loopt de eerste klim lekker soepeltjes. Ik laat de beide Erikjes maar weer gaan en tokkel lekker in eigen tempo verder. Bij de eerste stop kom ik Erik L nog tegen, we kwebbelen wat, drinken wat en gaan weer verder. Het pad, een karrespoor, loopt naar beneden en die bezemwagen is dan niet meer te houden, dus die ben ik binnen no-time weer kwijt. We komen regelmatig uit op toch wel bekende stukken. Het weer is prachtig en ach, eigenlijk loopt 'ie wel lekker. Niet snel, wel stabiel. Natuurlijk komt de wijnrankenafdaling weer. Hier heb ik in begin gelopen en de spitz-kehren ben ik afgestapt. Op zich gaat de afdaling redelijk goed, ik ben eigenlijk wel tevreden. Ook hier gaat het niet snel. Ik zit ondertussen in een groepje dat ook afstapt en het rustig aan doet.

Op een nieuw stukje, tussen de landerijen door en net voor een bos gedeelte waar een singletrack afdaling is, passeer ik een stel die mij nog herkent van Emmelshausen vorige week. Ik roep maar dat het weer nu 'iets' beter is dan vorige week!! Vorige week vloog de drek je links en rechts om de oren, nu is het prachtig mooi weer. Behoorlijk warm zelfs.

Gelukkig wordt ons het enorme stuiterstuk op het einde bespaard en we bollen zo naar de finish. Er zijn trouwens meerdere (steile) stukken uit de strecke gehaald is mij opgevallen. De binnenkomst is hetzelfde gebleven; dat blijft mooi! Aangezien ik als laatste van de club binnenkom heb ik wel de mooiste finish en kunnen er foto's gemaakt worden. Ik vind het maar weer een geslaagd evenement. Het dorpse, gemoedelijke, kleinschalige in combinatie met de Deutsche punktlichkeit is wat mij betreft een topcombi!! En, en, en…. Tot nu toe altijd mooi zomerweer gehad!!! Owja, op de terugweg natuurlijk nog wel weeeeer een Whopper (met koffie) bij de BurgerKing gescoord. Hoort er inmiddels ook bij. Leuke bijkomstigheid: John en ik zijn opgenomen in èèn of andere Duitse cup de CX Challenge. Soort van RWP; een aantal wedstrijden in de streek van Rhens, Boppard, Oppenhausen, Emmelshausen en Buchel, waarvan de beste 3 meedoen. Diegene met meeste punten wint de cup. Betekent echter wel dat we in september en oktober nog een / twee wedstrijden moeten rijden ;-). Oa in Boppard. Naah, dat bekijken we dan nog wel. Na twee wedstrijden sta ik op gedeelde 10e plaats bij alle vrouwen (dus ook alle jonkies!), van de in totaal 59 op de totale lijst. John staat op gedeelde 35e plaats van de 87.

Terug naar boven

Schinder(hannes) Bike Marathon

30 mei 2010
Locatie: Emmelshausen
Auteur: Elma

Gelijk na het MTB weekend mogen we weer aan de bak: We hebben ons ingeschreven voor de Schinder(hannes) Bike Marathon. Voor ons een gehele nieuwe, we zijn benieuwd. Het plaatsje Emmelshausen ligt in de buurt van Rhens, onder de rook van Koblenz. Enig verschil is dat Emmelshausen niet aan Rein of Moesel ligt. We zijn benieuwd!!

Helaas heeft het veel geregend de week eraan voorafgaand. We zullen het meemaken. Komen we tegen uur of vier s middags bij het hotel aan, blijkt dat deze pas om 1800 uur de deur weer open gooit. Een kop koffie gaat er wel in dus we gaan eerst maar eens op zoek naar een terras. Tegen uur of vijf gaan we richting de sportplatz om de nrs op te halen. Het blijkt behoorlijk verder te zijn want we moeten een behoorlijke wandeling maken, en ik voel de blaren al weer opkomen. Bah. We komen terecht op een een of ander klein sportveldje, ver weg van het dorp, aan de rand van bossen. Het is vrij frisjes, nog niet echt heul veul mensen zijn hier op de been. Ik vraag of ik nog kan wisselen van afstand. Ik heb me opgegeven voor de halve; geloof 50km, maar de kortere afstand, 38 km, lijkt me toch een betere keuze. Ik vraag nog of de strecke droog is en krijg als antwoord dat deze er mooi bij ligt. Tsja, wat is 'mooi'??? Dat zullen we morgen wel beleven.

We hebben een mooie, zeer ruime, kamer en het eten is er goed. Zoals altijd wel eigenlijk. Ook het ontbijt is goed, en mooi op tijd. Alleen…. Het heeft die nacht erg veel geregend en het regent nog steeds en behoorlijk ook!!! Amai. We zijn hier niet voor niks; dus gaan met die banaan. Noppenbandjes erop, want dat lijkt me geen overbodige luxe. Gelukkig hoef ik slechts 38 km. We parkeren de auto maar op een verharde parkeerplaats, niet ver van het terrein, want met al die regen weet ik wel hoe dat grasveld er aan eind van de dag uit komt te zien!

Eerst gaan de hele marathonners van start; een beperkt gezelschap. Ook hier maken ze eerst een inlooplusje om na minuut of 10 a 15 weer door de start/finish te komen. En wat zien ze eruit!!! Kats onder de modder…. Nou, dat belooft wat…. Later de halve marathonners; dus ik zwaai John uit en die roept al bij het doorkomen start/finish 'glad!!!'. Ja, dat dacht ik al wel, gezien de modderspetters.

En dan mag ik weer. Zit zoals gebruikelijk ergens achterin en ik kom er al snel achter dat het een gladde, glibberige aangelegenheid zal worden. Het laatste stuk van het eerst lusje, net voor de start/finish, is een grote modderbak met allemaal kleine escape-paadjes tussen de bomen door over de boomwortels. Nou dat belooft wat. We worden nog een keertje toegejuicht door de toeschouwers, nu gaat het dus beginnen!! De eerste paar km gaan naar beneden, jeuj.

De strecke kent vele single tracks die zeer modderig en vettig zijn, en als dan ook nog eens een paar honderd bikers je voor zijn gegaan is er niet veel fantasie voor nodig om te bedenken wat de conditie van die paden zijn. Ik zie mijn voorband met de strekkende meter breder en breder worden. Het is glibberen en glijden, zowel berg op als berg af. Ik heb redelijk vaak af moeten stappen omdat de fiets van links naar rechts ging als een ongecontroleerd projectiel. Niet echt plezant. Ik was niet de enige! Dat lopen gaat niet echt superfijn met die blaren trouwens.

Als afwisseling van de singletracks in de bossen komen we op de karrensporen tussen de akkers, op een behoorlijk glooiend landschap. Mooi om even bij te komen denk je dan. Nou niks is minder waar want die karrensporen zijn loodzwaar om nog enigszins vooruit te komen of omdat er zwaar lopende grasstukken zijn of er een dikke klei laag ligt waar je niet of nauwelijks ook maar enige snelheid kan maken. Hier blijft het harken op het kleinste voorblad!! Wat een teleurstelling zeg. Hier zijn de zompige slootkanten in de toertocht van Gorssel helemaal niks bij! Wat ben ik blij dat ik voor de korte afstand heb gekozen.

Op een van de stukken tussen de akkers door, op verharde weg, roept een Duitse medebiker dat ik in z'n wiel moet gaan zitten omdat ik op dit stuk niet alleen moet gaan fietsen. Naja, dat heb ik even volgehouden, maar heb weer moeten lossen. Ach, zo komen we er ook wel. De finish komt toch wel weer aardig snel in zicht. De laatste paar km's zijn vlak en roep een andere medebiker mee om nog even een 'sprintje' te trekken. Voor wat het ook waard is natuurlijk. Hij bedenkt zich geen moment en we stoempen nog even door wat wel weer grappig is trouwens. Paar honderd meter voorbij de bocht naar links staat de boog al en we zijn gefinished. Pffffrt. Nu John nog.

Het weer is er niet beter op geworden; best fris en wat spetters. Ik ga eerst eens koffie met taart halen! Dan kom ik die Duitser nog weer tegen en die zegt nog eens 'du sollst nicht alleine sein!' Jajajajaja. We kunnen er om lachen en na de 'high five' ga ik maar in de rij staan om de kilo's bagger van de fiets af te spuiten want zo komt 'ie de auto niet in. Het schiet niet echt op bij de wasplaats, maarja er zijn geen andere alternatieven. Nog voordat ik de fiets af kan spuiten komt John over de finish en hij besluit om ook maar aan te sluiten. We kunnen allebei concluderen dat het een heftig ritje was! Mooie omgeving, vele singletracks, zeker geen sauerland-autobahn-strecke! We gaan dit maar eens afsluiten met lekkere hamburger van de burgerking op de terugweg bij een tankstation ergens langs de autobahn. Ohja, de fietsen leken aardig schoon, maar helaas het tegendeel is waar: Wat een prutbende om de fiets helemaal goed schoon te krijgen!! We weten het zeker: We zijn toch wel mooi-weer-fietsers, hopelijk is het volgende week beter, want volgende week reizen we weer af naar deze streek: Rhens staat op de kalender.

Terug naar boven

MTB-weekend

mei 2010
Locatie: Zuid-Limburg
Auteur: Elma

Nou, eindelijk is het dan zover! We hebben een weekend kunnen prikken om er een allereerste MTB Power weekend van te maken. Het mooie is, dat het in het Pinksterweekend valt, dus mooi een extra dag.

Anda heeft twee huisjes gehuurd op vakantiepark Schin op Geul, vanaf vrijdag 21 mei t/m maandag de 24e. Frits, Anda, John en Elma vertrekken die vrijdagochtend op mooi op tijd, want het zal wel weer flink druk op de wegen worden. John stapt rond een uur of 10 vanaf Cuijk op de racefiets om de rest fietsend af te leggen naar Schin op Geul. Hij heeft toch maar een paar pagina's uit de wegenkaart gescheurd en meegenomen, want alleen het lijstje met paar plaatsnamen is net wat te karig. Uiteindelijk komt John tegen uur of vier aan, met 150 km in de benen.

De rest vertrekt na de avondspits en langzaam aan druppelt iedereen binnen. Nee, we gaan het niet hebben over de vergeten tas… Diverse sms-jes over en weer: 'wat zijn de coördinaten' en 'het is erg gezellig met de truckers'. 'We got 'm'!!!! Dat zal later op de avond, nacht, de verlossende kreet zijn…. Gelukkig, we kunnen met gerust gevoel naar ons mandje.

Hèhè, eindelijk, we mogen los!!!! De dames gaan met Spike op pad, maar eerst gaan zij naar Valkenburg om vlees en toebehoren in te slaan voor de BBQ van vanavond. Frits en Erik L hebben de BBQ's meegenomen. De heren gaan met Elma op pad. Of is het nou andersom? De bikers gaan onder leiding van John eerst richting de Keuterberg. Dat is met een koude motor voor de diesels Erik L en Elma al best wel een opgaaf.

We gaan daarna weer terug naar beneden om de zwart Valkenburg route op te pakken waarbij we al snel overgaan op de groene Margratenroute, om tenslotte later weer terug te komen op de Valkenburgroute om die af te maken. Beide routes zijn ong 25 km. Mooi begin voor het weekend. En wat is het een mooi gezicht zo'n treintje!! Ziet er echt superprofessioneel uit. In het plaatsje Margraten gaan we lekker op een terras zitten voor de koffie, want dat moet ook gebeuren natuurlijk. De Margraten route is niet spectaculair, veel brede paden, niet al te veel hoogtemeters. Lekker hoor. De trein valt bij tijd en wijlen uit elkaar, waarbij we altijd elkaar toch nog wel in het zicht hebben. Op gegeven moment zitten John en Koen wel een heel end achter ons, ik rij (voor het eerst en enige keer) voor en trap m lekker door. Blijkbaar heb ik een bordje over het hoofd gezien want we komen de eenzame boom en de molen rechts al voor de tweede keer tegen. Nah, dan maar weer terug. Ik heb al zo'n vermoeden waar het mis is gegaan. John en Koen zien we niet meer en we denken dat die twee het gaspedaal tot op de bodem aan het intrappen zijn. Totdat we in de verte twee bikers zien staan bij een fiets die op de kop gezet is…. Ja hoor. John en Koen. Koen heeft materiaalpech: een lekke band. Die is hebben de heren zo gefixed, een patroon d'r in en hopsetaa. We gaan weer met z'n allen verder. Heb ik al gezegd dat het weer super is? Geweldig mooi weer!!! Ik zeg; ideaal BBQ weer. Tegen een uur of 1 zijn we weer in Valkenburg waar het erg druk is trouwens. Daar komen we de dames (en Spike) tegen op een terras waar zowaar ook nog plaats is voor de bikers. Hier lunchen we wat. Maar dan moeten we toch verder om de Valkenburg route af te maken. John en ik weten dat er nog een flinke klim komt….

Op gegeven moment valt de groep (weer?) uiteen. Bij de genoemde klim, komt het groepje weer bij elkaar om dan lekker uit te bollen naar de huisjes. En owowow wat is dan lekker om op het gras de schoenen uit te doen en relaxen. De fietsjes worden weer schoongemaakt voor de volgende dag. En er wordt nog een bandje gewisseld door Erik B. Voor de statistici: mijn polar het volgende gemeten: 3.15 uur gefietst (echt gefietst, dus zonder stops), 60,2 km, 18,8 km/uur gemiddeld, 54,3 max snelheid, 875 hoogtemeters.

De dames hebben veel werk verricht voor de BBQ!! Dat ziet er fantastisch uit. Het is een echt superzomeravond, de Weber van Erik L, met echte kolen, werkt als een tierelier, die van Frits gaat als de brandweer. Goh, wat is dat toch genieten zeg. Muziekje erbij, drankje erbij VOILA.

De volgende dag staan we weer te trappelen van ongeduld; want nu staan de Gulpen- en Vlijmenroute op het programma. Volgens de beschrijving twee pittige, waarvan ik alleen de Vlijmenroute eens eerder gedaan heb. Naja, we zien het allemaal wel weer. Weer beginnen we met een kort stukje van de Valkenburgroute, om dan al snel af te steken naar de Gulpenroute. Die begint voor ons, met een snelle afdaling over de verharde weg richting Gulpen. Onderaan is het onduidelijke welke weg we rechtsaf in moeten slaan. Frits kent de weg en weet dat dat de een onderaan langs gaat en de ander bovenlangs, beiden richting Gulpen. We gaan voor onderlangs. We komen hier een andere biker tegen die hetzelfde kiest. We hoeven ons niet schuldig te voelen haha. Snel komen we via de verharde weg in Gulpen. We hebben ondertussen het punt al weer gepasseerd waar de route op dezelfde weg uitkomt, we zitten dus weer mooi op de route. Hoewel het best vroeg is, we hebben nog maar een km of 10 gefietst… besluiten we om toch maar een terras te bezoeken. Je weet niet wanneer de volgende gelegenheid zich voordoet en we zijn hier ook voor de ontspanning natuurlijk.

Lekker bakkie en sommigen vullen de brandstofvoorraad nog aan met een echte Limburgse vlaai. Krijg al commentaar op ons mooie pakkie; 'komen jullie helemaal uit Epe?' Nah, hup dan weer op t zadel om verder te tokkelen op de Gulpenroute. Mooie route met een paar heftige klimmetjes die ik fietsend niet kan redden. Bij de afsplitsing naar de Vlijmenroute pakken we deze op. Hier wordt de kopgroep teruggefloten omdat John een lekke band heeft. Erik B en Frits keuvelen wat met een koe en de rest pakt ook zo de rust. Die lekke band is uiteraard weer in no time gefixed. John zet de fiets weer recht op, blijkt dat ook de voorband lek is…. Nou, dan nog maar een bandje wisselen.

Ook hier zitten paar pittige klimmetjes en een heuse rotsenafdaling, zo een die lekker in zo'n geul ligt…. Die is mij te lastig en stap af, ik zit inmiddels achteraan. In Epen gaan we lekker bijtanken en lunchen, want het is voor het gevoel nog warmer dan gisteren. Na de Vlijmenroute weer terug naar de Gulpenroute om deze af te maken. Weer een paar pittige klimmetjes. Aan het kabaal is te merken dat er flink geschakeld wordt… Tot de fatale trap op de pedalen waardoor de ketting van Erik B breekt. Boven aan de klim wordt de kopgroep weer teruggefloten. Erik L roept 'jah, maar je hebt helemaal geen tanden meer!!' Dit gaat trouwens over het middenblad voor. Inderdaad, weinig tandjes meer over. Het ponsje blijkt niet te doen wat ie moet doen; het pinnetje eruit draaien. Martin heeft in een handomdraai een powerlinkje erin geplugd en we kunnen weer gaan met die banaan.

Een paar bikers willen rechtstreeks weer terug naar Schin op Geul, omwille de tijd maar volgens mij is 't nekkie eraf ;-). Bij een erg onduidelijk punt, waar moeten we heen??? We gaan we via de verharde weg rechtstreeks naar Schin op Geul. Martin, Koen, Erik en Frits ruiken de stal al, want die heb ik al snel niet meer gezien. Die hebben gas ingetrapt en het niet meer losgelaten. Of is het gevalletje 'niet toegeven??'.

Ik trap samen met John en Erik L richting Schin op Geul waarbij we onderweg Gertie oppikken. Die heeft de kunst van het bumperkleven op de MTB al goed onder de knie. De bestuurder van dat kleine rode wagentje zal ook wel wat gedacht hebben. Naja, moest ze maar doorrijden. Later hoorde ik dat dat wagentje niet harder kon omdat er andere MTB-er voor hun reed…. Na afloop lekker relaxen op het gras op het bungalowpark waar werkelijk heeeeeel weinig mensen zijn. Heerlijk. Trouwens, rose bier smaakt goed! Het is net cassis, maar dan lekker fris. Ik heb al wel in de gaten dat ik daar geen drie flesjes van achter mekaar moet drinken…. Ohja, de statistieken: 4 uur 27 op de fiets gezeten, 67,1 km, 16,8 gem, max 50,1 en 1.135 hoogtemeters. Toch echt wel halve marathon waardig!

Voor het avondeten hebben we een tafel besproken bij een steakhouse in Valkenburg. Lekker wandelend naar Valkenburg en het is alweer zo'n mooie zomeravond. Het is een mooie wandeling door het bos langs de geul. We moeten nog even wachten voor het restaurant, buiten. Hier hebben we het fenomeen 'kermis' mooi kunnen aanschouwen in het pittoreske Valkenburg. Aan tafel is het erg gezellig, er is eten genoeg, en drank genoeg dus…. We wandelen in het stikkedonker weer terug. We hebben nog tot in de late uurtjes lekker buiten gezeten.

De volgende dag zijn we eerst nog een kleine wandeling naar Geul gaan maken met Spike. Kijken hoe goed hij kan zwemmen. Daarna is het op ons gemakkie de zooi weer opbergen en lekker naar huis tuffen.

We kunnen het erover eens zijn dat het echt een superweekend was! Supermooie lokatie (voor weinig), prachtige omgeving, lekker eten, lekker drinken en dat met zulk fantastisch mooi weer. Het enige punt van kritiek: snurkende medebiker en de kleine slaapkamertjes. Maar ach, dat zijn we eigenlijk al weer vergeten! Ik heb al gehoor dat volgend jaar het Pinksterweekend toch wel weer een mooie bestemming zal krijgen; MTBen!! Daar ben ik voor.

Terug naar boven

Ronde van Vlaanderen

3 april 2010
Locatie: Ninove
Auteur: Elma

Ronde van Vlaanderen MTB versie

In de late uurtjes tijdens de verjaardagsborrel van Henri en Alice in januari hebben we een mede wielertoerist erbij gekregen! Nouja, 'gekregen', Alice was wel erg snel te overtuigen. Onder de voorwaarde dat ze dan wel de 'familie Ronde' zal fietsen. Ik had er nog nooit van gehoord, maar heb maar gedaan of ik dat wel wist. Wel weet ik dat de voorgaande jaren een korte afstand (30km) is. Dat ze zo snel 'ja' zegt zal wel aan het tijdstip gelegen hebben? Of aan de alcohol? Zal wel een combi van die twee factoren geweest zijn, je wordt er geloof ik minder geremd door, of misschien wat overmoedig. Maar niks van dit is waar, want Alice heeft hard getraind en na A ook B gezegd; dus gewoon doen wat je zegt. Toppie, want dan ik die maandag erop meteen 3 kamers regelen: Jawel; in het Hilton Brussel!! Wil je niet missen toch? Uiteindelijk reizen we met vijf leden af naar Brussel, waarvan alleen Henri helaas niet kan fietsen ivm een vervelende blessure. Maarja, daarvoor in de plaats komt Alice het team versterken.

Het Hilton hebben we snel gevonden, hatseflatse we rijden zo de parking in. En wat een snoepgoed daar in die parkeergarage!!! Na wat gehannes bij het inchecken hebben we de kaartjes voor de kamer, op de 15e verdieping. Het uitzicht is werkelijk formidabel!!! We kijken uit op het paleis van Justitie, dat geheel in de stijgers staat. We beginnen toch wel trek te krijgen. Een Belgisch pintje gaat er wel in! Dus we trekken de binnenstad in. We kijken onze ogen uit in de etalages; hoe minder ge-etaleerd des te hoger de prijzen. Als we een (oerlelijke) tas van EUR 16.000 zien, denken we eerst nog dat het Belgische franken zijn en dat het nog omgerekend moet worden. Gelukkig is er ook nog een instapmodelletje; kost slechts kleine EUR 8.000. Maar owowow wat is de binnenstad toch prachtig mooi zeg. We pakken een lekker pintje in een geweldig cafe van een een of andere goochelaar, Eddy nog wat…. Maar goed, daar komen we niet voor!!

Aangezien 2009 mooi was, verwachten we nu dat het een natte en gladde aangelegenheid zal worden. Onze verwachting is geen teleurstelling gebleken. De week voorafgaand heeft het veel geregend en ook de voorspellingen beloven weinig goeds. Geeft ook weer een voordeel; je doet je regenjackje aan en je shirtje blijft mooi 'schoon'. Zo allemaal in het nieuwe tenuetje ziet er wel mooi uit hoor. Erik gaat samen met Alice de familie Ronde doen, oftewel; de korte afstand. Ik ga voor de 55 km en John gaat op de racert de 75 km volbrengen. Voor de start splitsen we al, want ik moet eerst nog weer langs een van de dixies, en voordat ik klaar ben… wat een gehannes toch met die stomme bretels. Het is beetje droog beetje miezerig maar ik houd mijn regenjackje maar mooi aan. Houdt gelijk mooi de wind tegen.

Nou, ik ben er klaar voor. Godzijdank geen massastart en kan dus heerlijk only the lonley van start gaan. Het begin kan ik bijna wel dromen en is geen verassing. Ook het eerste modderpad omhoog is geen verassing, wat wel verassend is, is dat het pad helemaal kan fietsen. Joepie. Ik fiets lekker alleen en het is rustig op de strecke. Zal er ook wel mee te maken hebben dat ik vrij laat gestart ben? Vele stukken herken ik nog wel van vorige jaren en de onverharde stukken zijn nog net zo modderig…. En vooral ook 'vettig'. Mijn Racing Ralphje glipt en slipt lekker door de klei; dus geen enkele grip meer. Dat zou ik trouwens ook niet met een flinke noppenband hebben. Hiertegen helpt geen enkele modderband ben ik bang. De splitsing met de 30km komt al vrij snel en we tokkelen vrolijk voort. Op gegeven moment kom ik wel een heel vreemd punt tegen; ik moet rechts af, een smal wegje om een klein kerkje. Aan het eind hiervan moet ik weer rechts. Als ik naar links kijk of er verkeer aan komt, zie ik links ook een bordje?! Huh… ik moet hier toch rechts?? Nah, dan maar weer even terug en ja hoor, toch echt rechts?? Dan begin ik later toch weer te twijfelen, maar gelukkig doemen de bekende roze bordjes al weer op. We krijgen nog een paar enorme baggerstukken voor de kiezen waar het echt niet fietsbaar meer is. Natuurlijk proberen de kerels het wel, maar het is alleen maar slippen op de vierkante mm en vallen dan een voor een opzij. Tot aan de assen in de drek en water….. en dat tot aan de horizon. Nu is de 'horizon' boven aan de heuvel op een pad dat aan de rand van een omgeploegd maisland is. In het eerste deel zit nog een stukje kasseienstrook, maar wat een gerammel is dat toch!! Zelfs met mijn fully word ik toch aardig door elkaar gehusseld. Ik moet niet aan de wielrenners denken, laat staan aan Parijs-Roubaix….. De eerste stop is weer onder het bekende viaduct. Hier stop ik voor een zelf meegebrachte energiereep en wat te drinken.

Op naar de Muur en de Bosberg!! Jeuj. Volgens mij is de aanrij route naar de Muur net iets anders, maar als ik de wielrenners van links zie aankomen weet ik dat ik in Geraardsbergen moet zijn. Hier is het altijd erg druk met vooral de 'wielerjeanetten'. En ja hoor, daar komt de t splitsing; hier is het links af en dat is de abdijstraat (geloof ik) en die gaat al meteen zo olderjekes stijl omhoog, tussen hoge bebouwing door. Dat wordt dus voor mij mooi het kleinste blad voor en lekker blijven tokkelen! Wat zal het % zijn? Zeker meer dan 15%. Tussen 15% en 20%? Op gegeven moment kom je op een kruising waar het heel even vlakker is, maarja, dat is maar een paar pedaalslagen en dan mag je weer. Hier zie ik toch al best wat wielrenners lopen. Dit stuk vind ik al bijna net zo zwaar als de muur zelf. Gelukkig gaan we rechtsaf een pleintje over waar het heel vriendelijk wordt, dan het weggetje rechts en daar begint het weer. Hier al veel mensen langs de kant die je flink aanmoedigen.

Ook hier wat wandelaars. Erg veel ruimte is hier trouwens niet, ze moeten niet midden op de weg gaan lopen!! Als de weg links af buigt ligt hier aan de linkerkant een cafe, ik denk nog even of ik hier even zal stoppen, maar dan; Kom op zeg, we zijn er bijna. Ik bestudeer de klinkertjes maar eens goed, het valt me op dat ze met een bepaalde slag gelegd zijn; dakpansgewijs lijkt het wel, het is net een schubbenhuid. Zoals gebruikelijk is het bovenop de kapelmuur net een mierennest. Om de een of andere manier gaat iedereen hier stoppen? Er is echt niet veel te beleven, bovendien erg weinig ruimte. Ik ga er maar snel voorbij en laat me lekker naar beneden rollen en op naar de Bosberg!! Die ligt mij beter; die is weliswaar langer maar wel gelijkmatiger en wat vriendelijker qua stijgingspercentage. Ik kom hier beter in mijn ritme, dat lukt je op die gekke Muur bijna niet. Na de Bosberg gaat het weer verder naar beneden, lekker in hoog tempo over de verharde weg. De MTBers moeten dan op gegeven moment rechts af een onverhard pad in, verder naar beneden.

Dit pad loopt helemaal super! Er ligt wel een dun laagje water/modder maar het is wel hard. De tweede stop die dan komt rij ik voorbij. Dat is ook voor het eerst dat ik een stop oversla trouwens. Hoe ik dat zo heb weet ik ook niet. Het peerd ruikt de stal denk ik. De route gaat op gegeven moment weer over van verhard op onverhard en een Belg die ik net voorbij rijd roept nog om terug te schakelen omdat het direct na de bocht omhoog gaat. Nou, daar heeft hij helemaal gelijk in, maar goed dat ik de ketting snel op het middenblad had gegooid, helaas is dat nog niet genoeg; dus hatseflatse op het kleine blad en tokkel zo in de kruipstand naar boven. Vanaf dat moment blijft de Belg naast me fietsen en we ouwehoeren wat over Vlaanderen, de klimmetjes, Zeeland en wie morgen de Ronde zal gaan winnen. Hij komt hier uit de buurt en kent de omgeving goed. De route kent hij minder goed, want ik word blij gemaakt met de mededeling dat we er toch bijna moeten zijn, in ieder geval geen klimmetjes meer. Dan wordt ook hij verrast met een aanwijzing dat we rechtsaf moeten; dan weet hij ook dat er nog '1 smeerlap' zal volgen. Dat is het zeker! Ik moet er hier af omdat hier voor het eerst de derailleur weigert en vervolgens de ketting heel even vastloopt. De Belg tokkelt vrolijk door en dat betreur ik niet want ik ben onderhand toch best wel uitgekletst eigenlijk. Staat hij boven keurig op mij te wachten… Haha, nouja dan fietsen we toch maar gezamenlijk naar de finish en kletsen wat over wielrenners en mtb-ers.

Na de finish wordt de hele meute onder politiebegeleiding weer terug gestuurd naar de start. Dat is een hele onderneming als je je bedenkt dat er zo'n 19.000 flandriens gestart zijn. Maar… onze Belg weet een kortere weg naar het startpunt, dat laat ik mij geen twee keer vertellen natuurlijk en volg braaf de onbekende Belg. Inderdaad het is korter. Ik krijg nog een schouderklopje voor de volbrachte tocht en de km stand is 54.5 km in een bruto tijd 3.40 uur. Toch weer gedaan. Nu snel naar de tent want de rest is er natuurlijk allang. Aargh.. heb zin in Vlaamse frieten met mayo! Net als ik naar buiten, naar de frietwagen loop begint het te hozen!!! Scheelt weer dat het niet druk is en heb zo een grote puntzak te pakken. Yammie. Ook de anderen hebben de tocht weer goed volbracht en kunnen tevreden weer terug fietsen naar het industrieterrein waar de auto's staan geparkeerd. Alice heeft nog complimenten over het frame gekregen; ik neem aan dat ze de lefty bedoelen. Amai, het is een cool frame haha. Eerst nog even de fiets afspuiten, want die kilo's Vlaamse klei mogen ze van houden. Weer terug in het hotel eerst de boel opfrissen en dan lekker weer richting Grote Markt; eens kijken of er nog plekjes zijn in 't Kelderke. Maar eerst een pintje pakken, die hebben we wel verdiend. Volgend jaar weer hoor.

Terug naar boven

Langenberg Marathon

4 oktober 2009
Locatie: Bruchhausen
Auteur: Elma

Eindelijk, het is zover: De Langenberg -halve- marathon!!

Al zeer vroeg in het seizoen wordt er al gesproken over de 'Langenberg'. Daar hangt altijd iets mysterieus omheen. Dan moet je fit zijn, dan moet je pieken. En waarom?? Het heeft 'iets'. Wat? Dat is niet geheel duidelijk. Voor de meesten onder ons is het de eerste kennismaking geweest met het fenomeen -halve- marathon biken in het Duitse Sauerland, in de vorm van een wedstrijd. Een ding is zeker: Het is de afsluiter van een (hopelijk mooi) zomerseizoen mountainbiken. De afsluiter van een seizoen heerlijk in korte broek en shirt fietsen. Niet veel schoon hoeven te maken aan je fiets, niet veel wasgoed.

Nà de 'Langenberg' begint de donkere winterperiode met sombere, en veel te korte, dagen, waterkou, thermoshirt met lange mouwen, overschoenen die niet sluiten en veel te klamme voetjes, lange broek met die vreselijk onhandige bretels, (dan maar hopen dat ik niet meer naar toilet hoef als ik alles aan heb), dikke handschoenen, windstoppertje, regenjack, toertochten met slappe thee (en suiker) en bouillon, en veel nattigheid in vorm van regen en modder danwel bevroren tenen en bevroren spoorvorming op de bospaden. Vooral de modder en ijskoude tenen bevallen me niks. Het gaat werkelijk overal zitten en wil je toch wat langer met je materiaal vooruit kunnen, betekent dat goed schoonmaken. In de zomer vind ik dit klusje niet zo erg. Je hebt lekker lange zomeravonden en temperatuur is meestal aangenaam. In de winterperiode kom je toch wel vaak redelijk verkleumd terug van een toertocht en dan is klooien met koud water aan je fiets wel het laatste waar ik met veel vreugde naar uit kan kijken. Volgens mij ben ik een rasechte zomerbiker. Ik kan nu toch best wel weer uitkijken naar de stàrter van het zomerseizoen: De Ronde van Vlaanderen die altijd op de eerste zaterdag in april gehouden wordt. Hmmm…. De laatste Ronde staat ook bol van de modder en versleten remblokjes. Maar nu de Langenberg dus. We noemen het altijd de Langenberg. Dat is niet het plaatsje, maar de berg. De hoogste berg van heel Sauerland. Dik in de 800 meter. Dat is vanaf zeeniveau toch best een heel end.

We vertrekken zoals gebruikelijk de middag voorafgaand; dat is zaterdagmiddag. Met vier auto's gaat het richting de buurtjes. We hebben nergens oponthoud gehad dus we zijn zeer vlot op de plek van bestemming. Het barst van de auto's met gele kentekenplaten. Wat is dat nu weer?? We worden hartelijk ontvangen door de vrouw des huizes die haar best doet om Nederlands te praten. Erg vriendelijk doch zeer overbodig, want we begeven ons toch (op geheel vrijwillige basis) op Duits grondgebied?? De sleutels worden uitgedeeld. Ze fluistert mij toe om maar kamer 3 te nemen want die heeft een hemelbed. Ok, laat die mannen maar op een 'niet-hemelbed' slapen. Nou, ze heeft niets te veel gezegd want kamer 3 is enorm groot!!! Ook de badkamer mag er wezen. Ook al zo ruim. Nouja, we hebben er helemaal niks aan en als we dan toch slapen merken we ook niks van het hemelbed.

We besluiten eerst eens een lekker biertje te drinken beneden in het café gedeelte. Hier wemelt het van de Nederlanders. Wij drukken de gemiddelde leeftijd behoorlijk naar beneden. De ouderen zijn duidelijk wandelaars. We gaan nog voor het eten de startnummers ophalen in Bruchhausen. Dat is een paar kilometer verderop. Van de chaos van twee jaar terug is jammer genoeg helemaal niks meer over. We zijn nu eigenlijk heel snel weer klaar. De zaal is nagenoeg leeg en zijn meteen aan de beurt. Nog snel even het hoogteprofieleke bestuderen, helaas ben ik het al weer vergeten als we weer buiten zijn…Dan hoop ik dat ik er nog een tegenkom in de tas met startnummer. Niet dus.

Het avondeten valt een beetje tegen. Het is in buffetvorm, er is genoeg trouwens. Toetjesbuffet is wel weer lekker. Nog even een kort wandelingetje, en dan weer hup naar binnen voor een volgend rondje bier. Nu is het nog drukker binnen en we blijven wat hangen bij de bar. Een verschijnsel dat het barmeisje niet kent merken wij. Ze ruimt een reeds klaargemaakte ontbijttafel in de nis weer leeg voor ons. De andere Nederlandse gasten zijn duidelijk al wat langer in dit hotel, ze voelen zich al aardig thuis; ze kaarten of doen andere spelletjes. Nou, daar hebben wij weer niet op gerekend natuurlijk. Gelukkig heeft Erik B nog een passend muziekje op de GSM. Dat al vrij vlot door iedereen 'ge-blue-thooth-ed' wordt. Even later zit iedereen (Frits uitgezonderd) te staren op de GSM. We hebben nagenoeg geen een oudere Nederlander met een GSM kunnen ontdekken die de blauwe tanden aan heeft staan. Om de sfeer er nog beetje in te brengen, beginnen we te zingen 'zij drinken punica'… ook hier krijgen we geen reactie op. Ik houd dan tegen 10 uur / half 11 voor gezien en ga lekker pitten. Schijnbaar is de rest ook niet lang meer gebleven.

John en ik zijn vergeten om de wekker te zetten. Gelukkig doet de biologische wekker het nog prima en zijn we toch mooi op tijd wakker en schuiven als eerste aan de ontbijttafel. We rekenen af en vertrekken dan naar Bruchhausen om ons klaar te maken voor de Langeberg!!

Een aantal bikers zien we al druk bezig met warm fietsen. Het heeft flink geregend zo te zien, het is nu droog. Wat trek je dan in hemelsnaam aan? Ik ga voor zomer tenue met de arm- en beenstukken met een shirt met lange mouwen eroverheen. Voor de zekerheid gooi ik het regenjack in mijn achterzakje. Ook handig voor het geval ik verkleumd mocht raken. De ketting en cassette worden nog voorzien van het nodige smeermiddel, de polar op het stuur, startnummer vastgemaakt, bidons erop, repen en tablet in achterzak, portemonnee en gsm in achterzak, de bandendruk gecheckt, reserveautosleutels met keycord om m'n nek en ik ben er klaar voor. Auto op slot en gaan. Ohnee, ben ik de bril nog weer vergeten. Snel maar gepakt en nu nog even klein beetje warm fietsen. Ik besluit, als velen, maar even het begin van de klim van de Langenberg te pakken. Dat is een verharde weg. Ik kom John al weer tegen die terug naar beneden gaat. Ik rij nog door tot aan de T splitsing en keer dan weer om. Oei, het is lekker frisjes… Dan besluit ik maar achteraan te sluiten in de startrij waar ook de rest staat. Behalve John dan, die is nog beetje meer warm fietsen. Even later sluit ook John aan. We ouwehoeren wat en dan wordt het vanzelf 10 uur. Jiehoooeeeee. We mogen.

Al snel kom ik erachter dat we toch best wel vrij vooraan hebben gestaan. Er komen vele bikers en bikerinnen mij links en rechts voorbij zeilen. Naja, dat zien we vaker. Erik B heeft er zin an want die is er al snel vandoor. John ben ik na enkele minuten al uit oog verloren. Alleen Erik L rijdt achter mij, de rest is me allang weer voor. De inlooplus heeft een lange klim die gelukkig niet gelijk heel steil loopt maar mooi geleidelijk. Op gegeven moment wordt het schotter en het blijft mooi breed. Dat is ook wel een vereiste voor een goed lopende inlooplus. Zoals in Rhens moet het dus niet: Alle deelnemers na een km of 4 op een singletrack (klim) sturen… In de afdaling van de inlooplus hoor ik een dame nogal schelden en bleren. Ik denk 'wat is er nou toch aan de hand?'. Ze is van mening dat op de schotter exact dezelfde regels gelden dan op de snelweg. Dus alle langzame voertuigen moeten altijd rechts houden en je mag alleen op de linker baan als je gas geeft. Nu vind ik dat een nogal kromme benadering voor bikers op bospaden. Misschien is ze van beroep politieagente?? Bij het inrijden van de start/finish in Bruchhausen kijk ik nog eens achterom en zie niemand meer achter mij. Op 1 na. Ik vraag of we soms de laatsten zijn. Gelukkig blijkt dat niet zo te zijn. In Bruchhausen worden we weer enthousiast onthaald en aangemoedigd om aan de echte ronde te beginnen. Jippie, dan gaat het nu beginnen.

Rechts af richting de Langenberg meteen in de klim die ik voor de start als opwarmertje heb gereden. Tijdens deze klim kom ik de politieagente ook weer tegen. Die haal ik vrolijk in, want dat gaat bergop nou niet echt als de brandweer. Ik vraag me nog af of ik nog wat zal zeggen. Naah.. laat ik het maar niet doen. We zijn nog maar net begonnen, misschien kom ik haar nog wel tien keer tegen. Ik tokkel er lekker voorbij. Even later duiken we een paadje in, dat eerst nog even naar beneden gaat. Van twee jaar geleden weet ik dat we weer snel zullen stijgen dus doe ik maar even rustig aan. Komt die politieagente er weer met veel verbaal geweld aan. Blijkbaar fiets ik 10 cm teveel aan de linkerkant. Tjsa, het paadje is nou ook weer niet zo breed, maar breed genoeg om er voorbij te gaan als je beetje kan sturen. Nu kan ik mij niet meer inhouden, dit verbale geweld van haar slaat echt helemaal nergens op en gaat ook helemaal nergens over. Dus als zij naast mij komt fietsen, gebaar ik dat ze even rustig moet doen en zeg ook 'heey eeeh… ff dimmen zeg' waarbij ik met mijn linkerhand gebaar 'rustig aan hè'. Ik verwacht dat ze haar bonnenboekje tevoorschijn haalt, maar nee, ze zegt helemaal niks??!! Hmmm… ik had toch wel gehoopt op een fantastische Deutsche confrontatie. Nouja, je kunt niet alles hebben. Ze heeft het wel door en trapt flink door. Even later in de klim, waarbij het pad iets smaller wordt zie ik haar weer (met dat afgrijselijke gele regenjasje) en ze wordt opgehouden omdat er op dat moment net even te veel bikers zijn over een iets te smal pad: een opstopping dus. Geweldig, want voor haar is dat aanleiding om wat te bleren. Ik twijfel of ik nog wat zal roepen 'achtung achting, Frau Rita dale (of Sabine spitz) must passieren!!' Helaas weet ik op dat moment niet wie nu de echte wereldtoppers bij de dames zijn en besluit de opmerking maar achterwege te laten. Nu hoop ik haar toch nog weer een keertje tegen te komen. Helaas heeft het niet zo mogen zijn. Zou ze afgestapt zijn?? Ohnee, ik ben natuurlijk gewoon te langzaam, duhh. Er volgt nog een singletrack die door de zompige ondergrond van nat gras, modder en lekker glibberige boomwortels heerlijk fietsen is. Niet dus. Op dit stuk worden we een aantal keren op de foto gezet. Ik hoef er gelukkig niet af. Naja, een keer even een voetje uit de pedalen omdat ik mijn achterwiel wegslipt op een natte boomstronk. Aan het eind van dit paadje wordt het nog smaller en nog modderiger en gaat omhoog een bossage in. Hier blijf ik nog zo lang mogelijk op de fiets zitten, op het kleinste blad, tempo nul. Al snel merk ik dat sneller rondtrap dan ik vooruit ga; mijn achterwiel blijft maar slippen en spinnen. Dat schiet niet op natuurlijk, dan maar ernaast lopen zoals zovelen. Als we daarna op een redelijk droge schotter vals plat naar beneden gaan vliegen de modderstukken mij links en rechts om de oren en de banden beginnen weer er weer beetje normaler uit te zien. Alle modder die om de banden blijft plakken laat los en vliegt alle kanten op. De fiets wordt weer paar kilo lichter.

Toch mis het hoogteprofiel. Tijdens de vakantie is gebleken dat ik het toch wel erg prettig klimmen vind als ik zo ongeveer weet hoeveel km de klim duurt en hoe steil het wordt. Op de een of andere manier wordt het dan minder zwaar. Het enige dat ik onthouden heb is dat de Langenbergklim 8 km is. Bij het ingaan van de klim stond mijn teller op 10, dus…. Hopsatee naar de 18 km dus. Hier zitten ook hele makkelijke stukken bij. Dus die km's zijn makkelijk verdiend. Ik zit goed met die 8 km. Bovenop de Langenberg is het nog altijd een kale boel. De kyrill van paar jaar geleden heeft grote schade aangebracht. Herstel duurt nog vele jaren vermoed ik.

Bij de eerste stop, na een km of 22, kom ik Erik B tegen die een deel van de bril kwijt is geraakt. Die mist een lens. Gevalletje reisverzekering?? Mijn bril beslaat nogal snel. Dat gebeurt overigens alleen als ik te langzaam rij. Tjsa, wat is dan snel?? In ieder geval tijdens de klimmen. Ik doe de bril maar af. Zonder zie ik beter en last van opspattende modder en water heb ik dan toch niet gezien het tempo van ong 5 km/uur. De strecke ligt over het algemeen nog redelijk goed bij. Het minste last heb ik van de stukken waar een klein laagje 'dunne' modder op de schotter ligt. Daar rij je goed doorheen en de ondergrond is goed hard. De zompige grasstroken vind ik minder plezant; zwaar en glibberig. Niet veel grip dus. Helemaal als er ook nog natte, gladde boomstronken zijn. Kort na de eerste stop volgt zo'n stuk. Andere jaren heb ik hier altijd afgestapt. Nu maar eens kijken hoever we komen. Als ik maar niemand in mijn nek heb hijgen…. Voor mij fietst een dame (nee niet die politieagente) en die doet het heel relaxed, rustig aan. Ik laat haar het pad kiezen, want er zijn vele mogelijkheden hier. Gelukkig is dit stuk vrij vlak, allen die kuilen, plassen en boomwortels maken het voor mij lastig. Ik blijf rustig achter haar aan fietsen, besluit op het laatste moment toch nog 1x van haar pad af te wijken. Dat gaat goed overigens. Na dit stuk ga ik haar voorbij. Zo, dat hebben we ook weer gehad. Erik en ik blijven zo steeds bij elkaar in de buurt fietsen. Krijg ik ineens een opmerking over mtb-power van een Nederlandse medebiker. Ik antwoord dat de power een beetje op is, helaas. Hij blijft nog een beetje ouwehoeren en vraagt of ik twee rondjes fiets. Eeuuh… wat denk je zelf? Ik vind 1 rondje meer dan prima. Hij zegt gisteren het rondje ook al gefietst te hebben. Tjsa. De mannen fietsen lekker verder en ik heb ze niet meer gezien.

Bij de tweede stop zien we Erik L eraan komen en we wachten. Die heeft volgens mij aardig gas erbij gegeven na de inlooplus. Hij geeft ook aan dat het lekker loopt dus… Snel na de tweede stop gaan we weer een afdaling in en dan is Erik L op zijn best en schiet mij full speed voorbij. En eigenlijk is hij de rest van de rit ook voor mij gebleven. Dat zet mij toch wel weer aan het denken. Shit, ben ik nou zoveel langzamer geworden??? Ohnee, natuurlijk niet, hij is gewoon veel sneller geworden!! Met die nieuwe fully gaat hij nòg sneller naar beneden. Als dan het klimmen ook beter gaat is de rekensom al snel gemaakt. Ik vermoed een bezoekje aan een Italiaanse dokter of zou de trainingsstage in het pittoreske Westendorf geholpen hebben? Het schijnt dat je de fiets zelfs kon ruiken… onderaan de afdaling tenminste. Maar de remmen werken goed, en die stinken behoorlijk als ze gebruikt worden.

Na de tweede stop is het eigenlijk al weer huiswaarts, alleen onduidelijk hoeveel er nog geklommen moet worden. Erik B en ik hebben de bezemwagenfunctie dus maar overgenomen en we tokkelen lekker voort. Erik zit er een beetje doorheen en iedere klim is weer een teleurstelling. Er volgen nog enkele korte steile stukjes over asfalt en dan komt aan alles een end en we zien eindelijk weer een dorpje. Zou dat Bruchhausen zijn?? Aan het kerkje te zien inderdaad Bruchhausen. Nah, nog even een kort afdalinkje over een smal strookje tussen de graslanden met aan beide zijden afrastering. Het is nog nat en glibberig en dan is zo'n smal strookje niet helemaal mijn favoriet. Ik ga staan, hang een beetje achterover en hopsetaa. Achter mij hoor ik iemand roepen dat dit toch wel erg leuk is. Nou… ik roep dat ik toch echt wel moeilijkere afdalingen gehad heb dit jaar, maar dit blijf ik niks vinden en ben blij als ik weer op de verharde weg rechtsaf kan draaien. Dan is het nog paar honderd meter en we zijn er weer. Jihoee, ok, ok, ben een niet de snelste maar dat mag de pret niet drukken.

De rest staat nog bij de finish ons op te wachten. Dan hoor ik dat er nog wat valpartijtjes geweest zijn?! Niets ernstigs, John is volgens mij de enige met de direct zichtbare schade; de afdruk van de helm staat in zijn voorhoofd. Henri krijgt een ei op z'n knie of been en de rest weet ik niet. Martijn is uit de bocht gevlogen en Frits is nog een keer opzij gevallen. (Tenminste dat is mij verteld.)

We gaan eerst nog even een vette hap halen voordat we teruggaan naar de auto. Een vette hap na zo'n tocht is echt superlekker!!! Frietjes met bratwurst met mayo en curry…. Aaargghh… heerlijk. Als we dan toch afkoelen besluiten om naar huis te gaan. Niet alleen wij zitten onder de modder, ook de fietsen natuurlijk. Alleen Erik L gaat zijn fiets afspuiten. Blijkbaar is het daar zo rustig dat je snel aan de beurt bent en kun je de meeste modder er afspuiten. Ik pruts wat met een doekje om de meeste prut eraf te halen, dan zullen de fietsen toch echt zo achterin de auto moeten. Zo, nu eerst lekker warme en droge kleren aan. Martijn heeft gevoel voor sfeer en gooit de muziek in Frits' auto op zo ongeveer maximum volume zodat heel Bruchhausen en omstreken kan meegenieten van Rowen Heze en ACDC.

Op terugweg haken we nog even aan bij een wegrestaurant, zo ongeveer op de helft, om een kop koffie te doen. Ik had niet alle frietjes en worst opgegeten en heb nu toch best wel weer trek en besluit om nog maar even de kleinste hamburger bij BurgerKing mee te nemen. Oei, die smaakte toch ook nog best lekker!!! Voor mij weer een mooie afsluiter van een geslaagd weekend. En nog weer mooi op tijd weer thuis ook, dus wat moeten we nog meer?? Enneeh… volgend jaar weer de Langenberg als afsluiter? Ik denk van wel. Nu eerst het barre winterseizoen in!!

Terug naar boven

Sauerland Marathon

22 augustus 2009
Locatie: Graftshaft
Auteur: Elma

Niet gedubbeld!!!!

We hebben de bikes al eerder de week klaargemaakt voor de Sauerland Marathon. Daar zijn we op zich mooi vlot mee klaar; de ketting en cassette ontvetten, schoonmaken en droogmaken en de goede bandjes liggen er al op. De voorraad nog even checken; hmmm toch nog maar even een mooie kleine multitool halen. Verder zit alles in de zadeltasjes, reservebanden genoeg. We zijn er klaar voor!

Nou daar gaan we dan weer, vrijdagmiddag de 21e, alles achterin de auto en gaan met die banaan. Het is de hele week mooi droog weer geweest dus we verwachten niet meer zo'n baggerbende als vorig jaar. Alhoewel het toen met modder wel meeviel, maar alles was wel erg nat…. Iets van drie uurtjes rijden en we gaan eerst naar het hotel en rijden later naar de sporthal in Graftshaft waar we de startnummers, t-shirts en tas vol 'goodies' ophalen. Heb bij de inschrijftafel-mijnheer ook maar even gezegd dat ik toch geen man ben. John heeft mij nl als 'man' ingeschreven. Foutje van de bakker. Zoals we gewend zijn verloopt dit weer op rolletjes en gaan met een volle tas weer terug naar het hotel waar we uitgbreid de tas op de kop gooien om alles te bekijken. Wat zit er in? Zoals altijd veel informatie over het Sauerland met tig hotels/pensions etc natuurlijk. Het busje magnesiumtabletten ontbreekt natuurlijk niet; heb er geloof ik onderhand al stuk of 6 hier ergens in de keuken liggen. Wat dan wel weer handig is, zijn de monstertjes douche/shampoo van Seba en de aftershave… hmmm dat laatste hebben de dames weer niet echt nodig. En natuurlijk de Falke sokken, de zgn B sortierung. Ik kan echt geen enkel stikfoutje ontdekken?! De maatvoering wordt ook ieder jaar beter; heb nu zelfs 39-41! Bijna goed. Volgend jaar gaan we voor de juiste maat. En natuurlijk het Tshirt! Dit jaar een zwarte. Altijd handig voor naar de sportschool.

Goh, wat zullen we vanavond eens eten?? Never change a winning team; dus voor mij weer schnitzel met patat. Het eten is weer prima en we gaan op tijd naar de kamer. We kijken nog wat atletiek op de sportzender, hier zien we 'onze' Bram Som op de halve finale nog door een schlemiele actie aan de grond gaan… Djeez, jammer hoor. We luisteren nog hoe Bolt wordt toegezongen op zijn verjaardag en we liggen al vroeg te pitten.

We kunnen uitslapen, 7 uur gaat de wekker. Geen getwijfel over de kleding; want dat is duidelijk; gewoon korte broekje met shirt. Alles inpakken, eten en drinken klaarmaken en dan is het hopsetaa naar Graftshaft, 4 km verderop. We parkeren weer op exact hetzelfde plekje dan vorig jaar en we kunnen alles klaarmaken. Dan nog even wat infietsen en dan gaan we richting de start. Ik sta alvast in het goede vak, John gaat nog even wat meer infietsen. Zo langzamerhand wordt het drukker in het vak. Voor ons staat een groepje van 3 uit Groningen. Zoals altijd vind ik het maar helemaal niks dat gekeutel voor de start. Bah. Dat hebben de drie voor ons ook door en ach we ouwehoeren wat en dan gaat de tijd weer des te sneller. Ik zit nog wat te draaien aan de knop van de voorvork 'och doe dat nou niet, dat helpt toch niet meer' roept er een. Totdat de heertjes zelf 2 minuten voor startschot nog even de ventieltjes gaan controleren. Heb maar niets gezegd… Ze dachten dat ik wel even de hele marathon ga fietsen. Nou echt niet, ben ik niet snel genoeg voor. Hmmm… zij denken daar anders over. Ik zeg maar dat het aan het materiaal niet kan liggen. En de mooie stickers zijn opgevallen hihi. We bewonderen nog even de bidonhouder die van Cadel Evans is geweest. We vragen ons hardop af of die bidon wel blijft hangen. Dat weet hij zelf ook niet; ik bied aan de bidon voor hem op te rapen als ik m zie, ik kom toch achteran.

Nou hehe, het startschot!! Weer onder luid gejuich en geklap worden we losgelaten. We gaan de eerste asfaltklim op voor de inlooplus van een kleine 10 km. Ik word werkelijk waar, links en rechts alleen maar voorbij gegaan. Een enkeling haal ik nog in. De eerste km's zijn altijd het moeilijkste voor mij. Ben meer een diesel; met een koude motor is het helemaal niks. Moet eerst rustig warm draaien, langzaam maar gestaag zeg maar. Ben dan ook een non-sprinter. (Dat is al eens bevestigd door sportarts bij de sportkeuring; 'matige sprinter', nou vervang 'matig' maar door 'geen'.) Het is alleen zo jammer dat ik ze later niet of nauwlijks meer terug kan pakken. Goed, we klimmen lekker door en de gang wil er maar niet in komen, ook het ritme pakken is lastig. Heel even denk maar denk ik erover om te stoppen wanneer we weer door de start/finish komen. Maar, nee, dan begint t pas!!

De finish is weer boven op het korte klimmetje direct na de startlijn. Het klimmetje dat direct na de finish lijn komt is weliswaar verhard, maar retestijl!!! Voor alle zekerheid heb ik de ketting al op de granny gegooid voor het korte klimmetje naar de finishlijn en die heb ik er lekker op laten zitten omdat 100 meter hierna dat superstijle klimmetje komt. En al voordat t voorwiel de eerste stijgingscentimeters maakt, gooi ik de ketting achter op het grootste kransje dus… kom maar op. Met de neus op het stuur doorbeuken en aftellen. Naast mij op gras lopen meerdere bikers. Ik ga langzaam maar zeker, en kom fietsend boven. Moet er niet aan denken om dit zij aan zij te moeten doen.

Zo, hehe, dat hebben we weer gehad!!! Nu gaat het pas echt beginnen. Na een heel kort wandelpad (singletrack) omhoog komen we op een schotter en kunnen we lekker verder klimmen. Lekker, eindelijk kom ik wat in het ritme. De hele strecke bestaat uit grofweg 4 lange klimmen en dit is de eerste. Nog even een karrespoor, stijgend, tussen de weilanden door en we beginnen met de afdaling. Tjsa, die afdaling heb je zo gehad natuurlijk. Nog weer een weilandje over, tunneltje onder de weg door en hatsjiekidee, de tweede klim. Deze begint over asfalt en is af en toe best pittig maar goed te doen. Veel herkenbare punten voorbij zien komen. En ja hoor, daar is ook weer de skilift met de superafdaling daarna. Afdaling is verre van technisch, gewoon een autobahn afdaling, die gewoon super loopt. Voor het gevoel duurt deze ook lekker lang. Hmmm en dat met de fully is helemaal superrelaxed. Ok, dat was klim 2 van de 4.

Aan het begin van de klim is de eerste stop en het is net een buffet!! Ongelofelijk wat hier allemaal is uitgestald; brotchen met kaas, vleeswaren, stukjes appel, stukken banaan, mueslirepen, koek, soort appeltaart, water, sportdrank, zelfs cola! En dat in twee rijen, links en rechts. Dan te bekenken dat de wedstrijdrijders hier blind aan voorbij rijden. Zonde eigenlijk. Zoals altijd neem ik banaan en drink wat, en laat de bidon verder bijvullen met plat water. Moet je echt om vragen, anders gooien ze er bubbeltjeswater bij. Dat is wel leuk voor het effect tijdens een stuiterstuk want dan heb je het idee dat er iets ontploft. Het wordt weer tijd om te gaan. De derde klim! Deze is eigenlijk verdeeld. Het stuk na de stop is schotter, met best wel pittige lange stukken die lekker lopen, maar dan wel op de granny (kleinste voorblad)…. Echt, tempo nul maar we komen vanzelf boven. Op gegeven moment gaat het hier weer lekker naar beneden en komen we op verharde weg uit. Dit is een redelijk lang vlak stuk weet ik nog van vorige jaren. Hier haal ik zelfs nog een brommer in!! Nouja, iets waar daar op lijkt; de jongen had in ieder geval wel een helm op. Dat is wel een lachwekkende situatie trouwens. Op zo'n 33 km komt de splitsing met de 'schnupper-marathon' of 'kurzstrecke'. Heb hier geen moment gedacht om voor de korte afstand te gaan. Ben nu al over de helft met nog twee klote klimmen te gaan.

Net voor de splitsing haal ik nog even een brommertje in. Of tenminste, iets dat daar op lijkt. De bestuurder heeft in ieder geval wel een helm op, maar echt veel gang zit er niet in. Nu, rechtsafslaan en maar weer gaan met die banaan. De eerste (het vervolg van klim 3 zeg maar) doet zich al snel aan. Het eerste stuk is nog heel vriendelijk, dat op zich best lekker loopt. Alleen dan zie ik het bruggetje weer en dan herinner ik mij wat hierna mij te wachten staat….

Het bruggetje is afgesloten, nu moeten we recht naar beneden, door het beekje (dat bijna droog staat) en weer steil omhoog. Hier valt niet te fietsen dus ik stap -ook- maar af. Ik neem voor om langer dan vorig jaar op de fiets te blijven zitten. Het pad wordt smaller, het is meer een wandelpad. Op zich is de ondergrond zeer goed; het is hard, nagenoeg geen keien of boomstronken. Het gaat alleen maar bergop….. En het wordt steil… Ik herinner me waar vorig jaar zo ongeveer eraf gestapt ben om vervolgens over het stuur te gaan hangen om ff bij te tanken. Nu tokkel ik zo verder omhoog en blijf tokkelen. Weliswaar op het kleinste verzet, maar kan blijven tokkelen. Een biker voor mij haakt af, die moet ik voorbij!! Gelukkig, dat lukt. Maar nu er wel op blijven zitten natuurlijk!! Ben net een flauwe bocht links om gegaan en met enige verbazing zie ik het einde al!? Huh?? Hmmm.. dat valt dan weer reuze mee al zijn de laatste paar meters net ff te heftig en moet ik eraf maar dat vind ik niet erg. Bovenaan krijgt mijn startnummer een markering. Nah, dat hebben we dan maar weer mooi gehad, nu nog wat klimmen maar dat gaat over geleidelijke schotterpaden en er kan weer genoten worden. Dat is klim 3. Nog 1 te gaan.

Niet lang nadat de afdaling is ingegaan hebben we de tweede stop. Hier hangt een grote 'klok' die op 1 uur staat. Dat is zo'n beetje de richtlijn wil je nog op tijd zijn voor de tweede ronde. Dan moet je voor half twee de finishlijn gepasseerd zijn. Naah… half 2 red ik never nooit niet natuurlijk, maar dat is geen ramp want die tweede ronde ga ik niet rijden. Ook de tweede stop is weer riant te noemen!! Al liggen hier wat minder brotchen… maar voor de rest ligt er nog meer dan genoeg. Na een banaantje gegeten te hebben en wat extra te drinken heb genomen, ga ik weer verder. Nog 1 klim!! Maar eerst nog weer een heerlijk lopende afdaling. Ja hoor, daar is de houtzagerij. Whoeeii, dan begint de finale snel.

Bij het linksaflaan wordt door iemand van de vrijwillige brandweer al geroepen 'noch eine berg!!' Jajaja, en wat voor een! Het eerste stuk begint al redelijk zwaar, dan haarspeldbocht naar rechts en even later wordt het weer een stuk vriendelijker; het wordt meer vals plat zodat je weer wat gas erbij kan geven. Dan volgen er nog weer de nodige kuitenbijtertjes. Als ik denk 'nog een km of 10' zie ik al snel een bord met nog 8 km te gaan. Mooi, dan is het vanaf nu weer aftellen. Hier in de buurt hoor ik m'n mobieltje afgaan; ik heb een smsje ontvangen. Dat zal John wel zijn om te melden dat ie al binnen is. (Bleek later inderdaad zo te zijn.) Ik tokkel lekker verder ben bijna boven en dan is het nog lekker uitrollen naar de finish.

Om de drukke weg over te steken houdt de politie het verkeer weer tegen en ik hobbel lekker naar de overkant. Ik kijk regelmatig achterom of de marathonrijders al in zicht zijn. Nee dus. De lus voor de 2e ronde is inmiddels al afgesloten. Nou, nog 1 klein pukkeltje, gooi m toch maar even op kleinste blad, ik wil niet geblokkeerd komen te staan bij al dat volk…. Poe poe nou nou, ik ben er …. En het goede nieuws: Ik ben niet gedubbeld!!! Nog geen 5 sec na mij, komt de winnaar van de hele binnen…. Tjsa.

Kortom: Ik vond het weer een geweldig leuk evenement! Heb nu bijna alles kunnen fietsen! Weer meer dan vorig jaar en ben voor het eerst niet gedubbeld. En ja, het was ook nog eens super mooi weer. Dus wat moeten we nog meer? Volgend jaar maar weer?

Terug naar boven

Rhenser Hunsruck Bike Marathon

14 juni 2009
Locatie: Rhens
Auteur: Elma

Dan is het zover; zaterdagochtend 14 juni! We kunnen de spullen weer pakken voor de eerste beproeving dit jaar bij de oosterburen. Dit maal in de Eiffel, in Rhens, onder de rook van Koblenz. John is helemaal happy want de naamstickers zijn net bezorgd!! Enneh… ik moet zeggen dat ik het ook wel stoer vind! 's Ochtends nog snel even een nieuwe Racing Ralph bij John op achterwiel gelegd en ik heb er zoals altijd een noppenbandje voor opgegooid. We gaan met drie leden richting Rhens, John, Erik B en Elma. We besluiten om met 1 auto te gaan. Wat lekker milieubewust toch weer. De heenweg verloopt lekker voorspoedig, het weertje ziet er goed uit.

Net zoals de andere jaren rijden we gelijk door naar de sportplatz waar we de startnummers op kunnen halen. Tijdens de ritje over de smalle weg richting de sportplatz krijgen we alle drie een ware deja vu; ja hoor links is er weer een een of ander feestje met BBQ en iets verderop is er weer een soort kindersportdag aan de gang. En uiteraard staat daar weer dezelfde bierwagen. De organisatie is nog niet zover, naja, dan moeten we maar even wachten en wat doe je dan als je bij een bierwagen staat? Dan neem je er alvast een op de goede afloop. De glazen worden zo ongeveer tot aan de rand vol getapt, het smaakt er niet minder om. John moet zich nog inschrijven en ach, het is allemaal zo weer gepiept. Dan hopsetaa, de auto weer in en naar Waldesch, waar we een kamer hebben geboekt. Daar hebben we uiteraard weer een lekkere schnitzel gegeten met biertje erbij. Never change a winning team zeg maar. Het is nog maar de vraag of we om 7.00 uur kunnen ontbijten.

Om 7.00 is er inderdaad nog niemand. Even later komt de vrouw des huizes met oa een tas afbakbroodjes. Maar echt veel harder lopen doet ze niet. Komt allemaal maar traag op gang. Tegen 8.00 is het dan eindelijk zover. Dat wordt nog snel eten, want de start is al om 9.00 uur!! Gelukkig hebben we gisteravond al afgerekend. Ik krijg met pijn en moeite een bolletje met jam naar binnen en veel thee. We vertrekken naar Rhens en prijzen ons toch echt wel als de meest ideale hotelgasten. 's Middags laat aankomen, wat eten, wat drinken en 's ochtends vroeg weer de pleiterik. Omdat we wat aan de late kant zijn, moeten we de auto ver achteraan parkeren. Het preparen verloopt vlotjes, alleen kan John de tas met repen e.d. niet vinden. Ik ook niet trouwens. Ojee, dan schiet mij te binnen dat het in het voorvakje zit… Nog snel even wat zonnebrand en dan rijden we rustig naar het centrum waar het al een drukte van belang is. De startrijen staan 2 kanten op. Het maakt niet uit welke je kiest. Nouja, dan maar de kortste route. De spanning wordt zoals altijd weer flink opgebouwd tijdens het wachten. Bah, echt geen reet an. Om 9.00 uur worden we weggeknald.

En daar tokkelt het gehele peloton in een kleine versnelling bergop, over het asfalt het dorpje uit. Tot op gegeven moment de hele meuk stilstaat. Wat blijkt; de organisatie heeft bedacht om de deelnemers na enkele km's een singletrack bergop (1 fiets breed, misschien 2) op te sturen. En dat is niet handig. John en Erik zijn dan al uit mijn zicht verdwenen en als ik zo achterom kijk zit ik al in het staartje van het deelnemersveld. Van het eerste gedeelte weet ik niet meer zo gek veel; alleen dus van het wachten en dat ik even later in de afdaling een stukje gelopen heb; ik vind het maar glibberig en modderig. Zie verschillende valpartijtjes. Even later komen we op een stuk dat ik nog herken van voorgaande jaren; toen was dit het laatste stuk van de strecke, nu zitten we nog aan het begin. Op gegeven moment zitten we op een stuiterstuk, een karrespoor tussen twee graanvelden in, naar beneden om een donker bosje in te duiken, wanneer we door een idioot worden ingehaald. Die komt met een enorm snelheidsverschil mij voorbij en snijdt mijn voorganger af, net voor het bosje. Die mafkees werd door de andere Duitse deelnemers nog wel even toegeroepen dat ze het 'scheiserei' vonden. En dat is het ook. Even later komen we weer op de beginklim van de voorgaande jaren. Gelukkig, want die bevalt me wel goed. Als ik goed en wel in mijn ritme zit, op het middenblad, worden we rechtsaf een smaller en steil pad ingestuurd. He jammer, want ik moet er af, net als velen met mij. Naja, dan maar te voet om later wèèr op de 'beginklim' uit te komen. Dit is weer bekend terrein. Ja hoor, bijna bovenaan komen we weer tussen de weilanden te rijden, nog 1 doorsteek door bosje en het wordt weer verharde weg. Nu worden we bovenaan links af gestuurd en even later is de eerste stop. De 75 km rijders maken vanaf hier de tweede extra lus en komen dan 12 km later weer terug bij deze zelfde stop. Ik heb het nu al gehad. Erg teleurstellend dat ik nog maar 13 km gereden heb, voor mijn gevoel moet het op z'n minst het dubele zijn. Ik peuzel mijn eigen meegebrachte banaantje op, vul de bidon nog bij en ga weer verder.

Ook in het tweede gedeelte wat herkenbare stukken van voorgaande jaren, waaronder een heerlijk lopende afdaling door het bos via een singletrack. Dat is dan toch wel even een 'whoeii' stuk. Even later komen we uit op een asfalt weg die met enorme haarspeldbochten naar beneden, langs de oevers van de Rijn, krult. Intussen fietsen we hoog, boven de wijnranken, langs de Rijn waar je prachtig uitzicht hebt. Dat is dus genieten! Ik vraag me af of de wijnrankenafdaling er nog in zit. En ja hoor… eerst een stuk over aardige rotsen afdalen en dat gaat me goed af!! Niet veel later worden we richting de druivenstruiken gestuurd. Ik ben toch al 'laat' dus neem rustig de tijd om fotokes te maken. Nou, dan maar beginnen aan de afdaling over de smalle stenige paadjes met giga scherpe haarspeldbochten. De rechte stukken naar beneden lukt me prima, maar die bochten…. Nee, ik krijg de fiets niet om. Dan maar even uitklikken, de fiets keren en dan weer verder. Bij laatste twee bochten staan vrijwilligers van rode kruis en gebaren al driftig dat ik langzaam moet gaan rijden. Poe poe, nou, alsof ik al zo hard bergaf ga…. Bergop trouwens ook niet….. En het laatste bochtje is ook al zo'n fijne: Zeer scherpe bocht naar links de verharde weg weer op, stoepie af en dat dan bergafwaarts. Nou, ik rol wel uit recht op de vrijwiller af en maak wat later de bocht wel. Maar wat er nou met mijn achterrrem aan de hand is???? Heel raar geluid, alsof de blokjes helemaal op zijn. Op zich remt ie nog wel goed? Vreemd, maar dat inspecteren we later deze week thuis wel. Zolang er nog voldoende remkracht is, kachel ik maar verder.

Nu volgt er weer zo'n prettige klim; lekker geleidelijk, door bosgebied dus lekker in de schaduw. We komen dan weer uit op bovenaan de wijnranken. Op km 33 hebben we de tweede stop. Ook dit is een bekende plek. Ook hier nog altijd een prachtig uitzicht. Hmmmm…. Ik weet nu ook dat er nog een kloteklim in zit. Ach, we zitten al op km 33 dus we gaan weer richting finish. Het eerste stukje van de klim wil nog wel. Alleen komt de man met de hamer bij km 36 vrolijk binnen wandelen…. Sjeeeezz, ik ben geblokkeerd. Zeker op het stuk singletrack dat over gras gaat, gaat me niet makkelijk af. Al met al wordt het er niet beter op en sms John dat t niet goed gaat. Niet dat die er wat aan kan doen, maar goed. Na de stop zijn er een tweetal splitsingen met de 35 km route en twijfel ik iedere keer weer wat ik zal doen. Ik ben begonnen met de 50 en maak deze ook af! In het volgende stuk volgt weer een enorme K klim die mij niet ligt, zelfs op het kleine blad krijg ik de trappers bijna niet meer rond en moet stukje lopen. Aangezien dat net zo vermoeiend is, hou ik ook dat niet lang vol en ga maar even uitrusten aan de kant. Langzaam maar zeker komt de finish dichterbij, iedere meter is er een. In een van de laatste afdalingen komen we uit op een modderige, humusachtige singletrack met de nodige wortels ed. Ik was al wel begonnen aan de afdaling maar voelde niet helemaal goed, dan maar uitklikken. Dus ik rem af, hang wat te veel naar voren, richting stuur, en ik voel zo dat het achterwiel omhoog komt en de fiets bokt me er zo af! Oef…. Nou daar lig je dan. Ik zie al direct een enorm ei op m'n rechterbeen. De biker die net voor mij naar beneden afdaalde hoort dat ik tegen de grond ga en waarschuwt blijkbaar de vrijwilligers die onderaan de afdaling staan. Want als ik met fiets aan de hand naar beneden klauter komt er een jongen naar boven gerend met een EHBO koffertje. Hij vraagt of alles goed is. Ja hoor, ben alleen hartstikke smerig en heb een enorme bult op mijn been, maar voor de rest is alles kits. Ik peuter mijn zadeltasje weer goed, en onder de bemoedigende woorden 'vanaf nu is het een stuk eenvoudiger' tokkel ik weer verder het schotterpad op dat later weer zal stijgen.

Met de wetenschap dat km 45 het hoogste punt is en dat het daarna alleen maar afdalen is tot aan de finish doet mij wel weer goed. Ook al heb ik het alles behalve makkelijk die laatste klim kilometers. Oei, oei, alles doet zeer, maar dan ook alles: rug, schouders, armen, benen, voeten je kan het zo gek niet bedenken. Vanaf mijn valpartij fietsen er twee heren met mij mee, of ik met hun. In ieder geval; onze snelheden wijken niet veel af. Ook de fysieke gesteldheid wijkt niet veel af; want zij zitten net zo kapot dan ik. We komen tijdens de laatste klim nog een vrijwilliger op een quad tegen die grappig denkt te zijn en roept dat het nog een twee a driehonderd hoogte meters is, dat we er dan wel zijn. We liggen in een deuk, ik weet wel beter. Kan de fietscomputer wel naar de 45km kijken! Aangezien aan alles een end komt, zal dit ook wel goed komen. Volgens het kaartje is er nog een stop op km 47, waarvan ik mij al had voorgenomen om deze voorbij te rijden. Tegen de tijd dat ik daar voorbij rijd, is die stop al weer opgeheven. Zal wel wegens gebrek aan klandizie zijn, ik zal wel bij een van de laatsten horen. Hier is voor de 75 rijders nog een extra, laatste, lus die trouwens weer bergop gaat. Ik ben blij dat ik lekker uit kan bollen naar de finish. Tenminste dat denk ik. Het laatste stuk is een enorm stuiterstuk! Ik moet er echt goed aan denken om de vingers goed om het stuur te knijpen, anders slaat het stuur zo uit de handen. Hier is het super om met een fully te rijden. Nog maar 1 km! De binnenkomst hebben ze ook wat verandert, we komen nu via een andere kant de poort binnen en tot mijn schrik zie ik dat de finish boven aan de trappen is. Toch niet voor al die mensen de trapjes af??? Gelukkig niet, ik zie op het laatste moment dat ze er pallets over gelegd hebben…. Pfieuw… 1x onderuit gaan is genoeg.

Ik kom uiteindelijk dan toch best voldaan over de finish, waar ik de fiets aan John geef die m weg zet en ik ga genieten van een grote cola!!

Terug naar boven

Epe toertocht

25 oktober 2008
Locatie: Epe
Auteur: Elma

De weersvoorspelling is ondanks de vele regen van week vooraf, zeer goed te noemen. Daarnaast is de start niet al te vroeg, dus hoeven we ons niet te haasten. John en ik zijn de enigen die om 10 uur willen inschrijven. Frits heeft nog meer op het programma staan en wil om 9.30 uur starten, dus die komen we niet tegen

We drinken nog ff een bakkie en gaan om 10 uur van start. En wie komen we tegen? De Pink Lady! Grappig hoor, dat je toch maar weer herkend wordt, en dat is wederzijds. De route gaat in tegengestelde richting. Wat is tegengesteld? Ik heb m in ieder geval vaker andersom gereden. Om een of andere manier ligt deze richting mij net wat beter. Waarom?? Ik heb geen idee. We gaan nu eerst richting de hertenkamp waar we getracteerd worden op een enorme stuiterbak van wortels dat ook nog eens wat glad en glibberig is. Daarna is het de Dellenweg oversteken en richting Tongeren.

John besluit om samen te fietsen (ook wel eens gezellig) en vindt de volledige lus van 45 km nog net te ver voor de schouders. Ik heb de Tongerense zompigheid en modder vorige week ook wel gezien en ik vind het een goed idee om die lus dan maar achterwege te laten. Hoe dat precies uit pakt met de stop weet ik niet precies, maar dat zien we dan wel weer. Ik mag weer al hdt kopwerk verrichten en vind zehf dat (et tempo er toch best wel leuk in zit. Op een km of 12 is de splitsing en hiermee ook de stop voor ons,ik nog even te wachten bij de kantine, hoor ik eens iemand keihard mijn naam roepen. Ik kijk nog wat, maar zie geen bekende dus ik kijk nog een keertje achterom of soms iemand anders met dezelfde naam geroepen wordt. Nou hèhè, eindelijk herken ik wat; is het Montiman op de MTB! Ik rij er naar toe, we kletsen wat en daar verschijnen Martin, Koen en Erik. Frits is onderweg afgehaakt voor de 60 km. John is inmiddels thuis al weer gepoetst en gedouched.

Al met al een mooie tocht, prima georganiseerd, goed gepijld; kortom; zoals een toertocht moet zijn!

Terug naar boven

Holten toertocht

21 september 2008
Locatie: Holten
Auteur: Elma

Karretje in de poep tijdens toertocht Holten 21 september 2008

Zaterdag de 20e zo ongeveer de hele dag in de auto gezeten om van Westendorf weer terug te rijden naar huis. Ik had al vernomen dat er een aantal naar Holten zou afreizen voor de toertocht en aangezien het zaterdagmiddag al zo'n mooi weertje is, bedenk ik mij dat deze toertocht gewoon gereden gaat worden!! Ik moet dan nog wel even wat wielerkleren wassen, maar dat is geen probleem. De fiets zit nog onder de Oostenrijkse klei, maar wat maakt t uit.

Zondagmorgen 8.15 uur staat de taxi voor. John rijdt niet ivm schouderblessure die tijdens de afdalingen in de Alpen er niet beter op is geworden. Maar….. op de fietsendrager van de sponsor zitten de zadels in weg. Oh, help… gelukkig heb ik een stickertje op de juiste hoogte en John is zo slim om het zadel er maar helemaal uit te halen. Met drie wagens gaan we dan om half 9 op pad richting Holten.

Met het zadel gaat t zowaar helemaal goed! Maar we beginnen natuurlijk met het bakkie koffie en inschrijven. Brrr het is nog best frisjes!!! Met de arm- en beenstukken is het goed te doen. De rest van het team gaat nog geheel in zomertenue: Korte mouwen en korte broek. Martin ontdekt een scheurtje in het frame maar besluit maar gewoon door te kachelen. De vorige eigenaar heeft geen garantie meer gegeven?? Dit jaar let Martin goed op en stuurt op tijd rechts het pad in richting spoor. Het is behoorlijk druk op de strecke, maar in begin veel brede paden dus inhaal mogelijkheden genoeg.

Bij het eerste klimmetje laat de rest ff gaan, die kom ik later wel weer tegen denk ik dan. Het parcours is net wat anders dan vorige jaren. Het bekende klimmetje van de vaste route komt al vrij snel. Dat is een korte klim en afdaling over wortels en kuilen. De eerste stuiterafdaling van vandaag. Hierin nog wat korte bochten vlot achter mekaar, dus erg veel snelheid komt er hier niet in. Ik kachel lekker op eigen tempo omhoog en ook weer omlaag en geniet van het stuurwerk. Wat mij wel opvalt is dat het pad al behoorlijk uitgesleten is. Zie je ook veel op de vaste MTB route van Zeddam.

Eigenlijk gaat het vanaf nu steeds op en af. Vrij veel vals plat. Op gegeven moment staan we voor de oversteek van de 'toeristenweg' en dan weet ik al genoeg; hier begint de vrij lange klim over de hei met heel veel mul zand. Het klimmen vind ik niet erg, dat mulle zand wel, bah. Hier heb ik de andere teamleden al in beeld en benader ze op paar honderd meter. Volgens mij, staan ze stil (is er niet een omgevallen?). Vervolgens zie ik nog veel meer bikers van de fiets afstappen. Ik stuur hier ff nèt verkeer en kom ook tot stilstand in het mulle zand en moet uitklikken. Achter mij stranden nog meer bikers, om zelfde reden trouwens. En als je hier eenmaal stil komt te staan is t niet zo handig om weer in ritme te komen, maarja we moeten wat! Dus hopsetaa weer op t zadel, kleinste blad erop en trappen maar.

Intussen ben ik de MTB-Power.nl trein weer uit het oog verloren. Er volgen nog een paar heule mulle stukken. En dat vind ik helemaal niks, dus hier moet t voetje weer uit de pedalen en ff aan de grond. Hierdoor loop ik weer niks in op het treintje natuurlijk. De stop zit ongeveer in het midden en daar zie ik de rest staan. Hier drinken en eten we wat.

Ik besluit om direct aan te sluiten bij Gertie en Henri die toch een lekker tempo maken. Probeer nu maar eens een andere tactiek. Ditmaal ga ik zolang mogelijk met die twee mee. Afhaken kan altijd nog. Het meeste pittige klimwerk is deel voor de stop verwerkt. We komen nu nog wat matige klimmen tegen en wat vals plat werk. Op een gegeven moment gaat Henri tandje terug ivm knieproblemen en Gertie geeft meteen gas en weg is ie….. Tsja, daar kan ik niet bij aanhaken…;-( . Ik ga lekker door in het tempo dat ik net ook reed. Waarschijnlijk ligt dit tempo toch net wat lager, want als je achter anderen aan kachelt rij je vaak toch net wat harder. Ik zit weer net als voor de stop voornamelijk alleen te buffelen. We krijgen nog een erg mooie, lange en flinke stuiterafdaling voor de kiezen. Volgens mij zit deze ook op de vaste route, ik heb m in ieder geval wel vaker gereden.

Met zo'n 46 km ben ik weer terug aan de startplek; een sportkantine. Daar staat Gertie natuurlijk al te wachten. Maar…. Het jongste teamlid heeft zijn karretje echt in de poep gereden => die heeft ff de ketting aan gort getrapt!! (Toch wel vrij snel hoor, het is toch een vrij nieuwe fiets? Het zal de kracht wel zijn.) Ik zeg 1 ding: Onderhoud. (maar dat is een grapje, de sponsor snapt m wel.) Martin was al wat vooruit gefietst, die is nadat hij Koen niet meer zag, maar teruggereden. Gelukkig rijdt de sponsor nog in de buurt van Koen en heeft ook het nodige materiaal bij zich om de boel te repareren. Dit tesamen met het powerlinkje dat Martin weer bij zich heeft, is de ketting weer gerepareerd. Het is een noodverbandje, maar goed, je kunt er wel prima mee thuis komen.

Ik heb me in ieder geval weer prima vermaakt in het Holtense! Mooi weertje, droog parcours, wat moet een mens nog meer?? Jaja, nu de fiets nog schoonmaken. Dat is wel nodig ook

Terug naar boven

Sauerland Marathon

23 augustus 2008
Locatie: Graftshaft Duitsland
Auteur: Elma

Vrijdag 22 augustus vertrekken we tegen uur of drie richting de buurtjes. Bij het hotel aangekomen zien we dat de parkeergelegenheid zeer beperkt is ivm onderhoud aan de weg. Anda en ik lopen alvast naar binnen om in te checken. Echter, de vrouw des huizes geeft zeer duidelijk te kennen dat ze ècht geen reservering heeft deze avond. Er is nog een hotel met ongeveer dezelfde naam, daar moeten we t nog maar eens proberen en als dat niet lukt komen we wel terug. John heeft de exacte gegevens, en ja hoor dit is toch echt het geboekte hotel. Na wat gepruts met het parkeren, wat toch wel 'eng' was, en John met de eigenaar heeft gepraat blijkt toch dat John wel goed gereserveerd had, alleen had de eigenaar het vergeten in te boeken oid. Ik zou bijna vergeten te vermelden dat het onwijs kl*tenweer is geweest tijdens de reis….heeft vanaf de grens zo ongeveer alleen maar geregend….. Pfffrt, dat belooft echt niet veel goeds….

Het is intussen al tijd om aan tafel te schuiven, wat toch wel weer lekker is. We krijgen een gepaneerd visgerechtje voorgeschoteld dat prima te eten is. Maarja, dan morgen!! Morgen moet het gebeuren. En het regent nog steeds. Dan te bedenken dat de twee grootste modderrijders morgen aan de start zullen verschijnen.

Zaterdag 23 augustus kijken we zo na het wakker worden naar buiten en het is nog net zo grauw en grijs dan gisteren. Naja, eerst maar eens ontbijten. Pfieuw, dat ziet er goed uit!! Er is echt van alles te krijgen.

John besluit om toch maar niet te gaan fietsen, die heeft nog te veel last van de schouders en hij wil ook nog met mij kunnen biken straks in Dolomiten en Westendorf. Dan kun je maar beter pas op de plaats maken. Betekent dat Frits en ik een mechaniker/chauffeur/verzorger erbij hebben. We besluiten om toch maar met de auto naar de start te gaan. Maar eerst moet er nog een bandje verwisseld worden, want hier had ik gisteravond geen tijd meer voor. Want ik wil met een noppenband voor rijden, gezien de enorme hoeveelheid water dat afgelopen dagen hier is neergedaald. John (nu dus mechaniker) is al bezig en heeft de buitenband er al half op liggen, dus ik hoef m alleen nog maar in de velgrand te wippen. Goed bezig!!!

De start is slechts een km of vijf hier vandaan. Maarja, wàt doe je aan, wàt neem je mee, wèlk lenzen?? Vragen vragen vragen…. Ik besluit te gaan voor korte broek, armstukken en de donkere lenzen. Want het wordt mooi weer!!! Frits kiest voor de gele lenzen en shirt met lange mouwen. Wij gaan saampjes nog wat infietsten want we zijn zeer op tijd. Er is nog niemand in de startrij. We gaan rustig aan een klimmetje doen. Anda en John gaan te voet naar de start. Na wat warm gefietst te hebben gaan we naar de startrij waar je op nummer in een vak ingedeeld wordt. Wij hebben nrs 313 en 378. Hier wordt door iemand van de organisatie je nummer gemarkeerd met een stift. We raken hier aan de klets met Nederlander (uit buurt van Apeldoorn) die zijn zoon toe roept dat ie rustig aan moet doen. Zoon blijkt later de winnaar van halve te zijn in zijn categorie (16 jaar volgens mij.) Senior geeft aan voor de hele te gaan, maar laat het wel afhangen van de omstandigheden. Later zal blijken dat hij het na 1 ronde ook voor gezien houdt, wat niet zooo vreemd is.

Inmiddels komen Anda en John er ook aangewandeld en geven ons de nodige morele steun. John werpt zich als een ware verzorger door terug te gaan naar de auto om de regenjackjes op te halen!! Topper, want die krengen waren hard nodig!!!! Frits leent het jackje van John. We doen de jackjes gelijk aan, want t begint te druppen…… Nee he! Ik geeft mijn bidonnetje en bananenschil aan de verzorgers en hoor dat de start met 10 min is uitgesteld…. Aiii daar zitten we niet op te wachten. Sta ik hier in de drup met mijn donkere bril…. Duhhhh. Ja hoor.. …. We mogen!!! Whoeiiiiii…. De eerste km's kan ik me goed herinneren, voor mijn gevoel ga ik redelijk goed met de meuk mee de klim op. Later krijg ik te horen dat dat niet t geval is.

We tokkelen zo mooi het eerste (asfalt)klimmetje op. Alle racegeiten zitten al ver voor me. Frits laat ik ook maar gaan, zoals zovele anderen. Al in de eerste bocht na de start voel ik ineens, heel subtiel, een hand op mijn bil. Ik denk nog 'nou nou Frits toch', maar het is een ouwe biker (niet mooi), die op subtiele wijze duidelijk wil maken dat hij er langs wil. Naja, het is in ieder geval beter dan te bleren 'ACHTUNG!!", want daar ben ik inmiddels wel aan gewend; lees: hier reageer ik nauwlijks meer op.

Het inlooplusje begint met een 'vriendelijke' klim over asfalt, hierna volgt een korte afdaling over schotter, zo gaat t een paar keer op en af. Ook een stukje afdaling over een grasstrook die al lekker zompig is. Hierna volgt een haakse bocht naar links en weer gaan we op en af. Op gegeven moment zitten we op de officiële ronde, gezien de borden met aangegeven hoeveel km het nog is tot aan finish. 'Och, was ik er maar…' schiet even door het hoofd. Nee, eerst de volledige ronde uitfietsen natuurlijk! Er volgt nòg weer een afdaling over grasland (joepie) en we steken de drukke weg weer over, onder begeleiding van politie zelfs!!! Tuurlijk ontbreekt de brandweer niet. Gelukkig hebben ze aan 'deze' kant de steile klim over een modderpad/grasland eruit gelaten. Ik zag daar vorig jaar ook al het nut niet van in…. Bij het bordje '1 km' haal ik ik ouwe Boris in en roep 'ah, nog eine kilometer!!' Is wel weer lachen. Je moet toch wat?? We komen weer door het dorpje door de start finish, en ik weet ook dat er nog twee korte steile stukjes (verhard) komen, hier staat veel publiek, dus ook John en Anda. 'Hop hop, Frits zit paar minuten voor je!!' jaja, laat maar lekker lopen denk ik. Het eerste klimmetje kom ik goed boven. Maar nu het tweede, hier ben vorig jaar eraf gegaan. Zal me nu niet gebeuren. Kleinste verzetje en schoppen maar!!! 'Kom op!!' Joepie, het is me gelukt! Maar nu gaat het pas beginnen.

Eerst een smal pad klimmend omhoog. Ik heb een paar hijgers in mijn nek, ik ga zoveel mogelijk aan de kant maar niemand gaat me voorbij. Dan maar weer de ideale lijn pakken. Het is een kort klimmetje, bovenaan is de eerste verzorgingspost, die nu niet veel te doen heeft omdat vrijwel iedereen doorrijdt. Een goochemert wil stoer al rijdend een bekertje aanpakken, maar hij is toch niet zoooo handig, en scheelt niet veel of hij had midden op de weg gelegen met het spul. Nu volgt min of meer vals plat omhoog met mooi uitzicht over het dorpje. Vervolgens komen we in de weilanden terecht en we verlaten het asfalt weer. Hier is het nog redelijk druk. We zitten op een soort van karrespoor wat nog gemeen omhoog gaat. Ik zit keurig op de rechterbaan en er begint iemand te bleren 'achtung achtung!!'. Ik wil nog roepen 'ta-tuuut-ta-tuuut', maar heb het maar achterwege gelaten. Zo'n troela duwt me ongeveer van mijn ideale lijn af, terwijl er ruimte zat is!! Km's grasland links, km's grasland rechts, er is geen afrastering dusszz…. Nouja, ik laat het me toch maar weer gebeuren, maar ga onmiddellijk weer terug naar mijn lijn. Schreeuwt zo'n andere biker (Duitser) 'ja, und danke fur das abschneiden'. Ik roep in t Nederlands dat ie niet zo moet zeiken, er is genoeg ruimte. Jaja, ik word nog wel een keertje assertief en ad rem in het veld!! Sodemieter toch op, stelletje prutsers.

Het volgende stuk van de strecke herken ik ook weer goed van vorig jaar. Naar benee over grasstrook en tunneltje onderdoor (onder de drukke weg door). Net voorbij het tunneltje (inmiddels weer asfalt) staat een groepje kinderen ons aan te moedigen en een paar kereltjes steken de hand uit, zodat je ze kan 'klappen'. Dat heb ik dus ook gedaan, totdat ik ineens iemand hoor schreeuwen 'hee, Bijsterbosch fiets toch eens door!!' Huh, ja hoor, daar staan John en Anda!! Ook toevallig, want die zijn op weg naar Schmallenberg voor bakkie koffie met gebak… tjsa, het is niet helemaal eerlijk verdeeld. Wel leuk hoor, de aanmoedigen op een plek waar je het niet verwacht. Ik weet dat er nu weer een lange klim te wachten staat. Over schotter waar veel water / modder /kleiachtige substantie ligt. De gehele strecke is grofweg te verdelen over vier vrij lange klimmen. Nou hopsetaa dan maar. Ik tokkel zo in lekkere kadans naar boven waar we uitkomen boven aan een skipiste. Blijft grappig om daar op de fiets te touren. Hierna volgt een superrelaxte afdaling over asfalt en schotter, op naar de 1e stop!! Wat een opspattende blubberzooi op het schotter!! Ie kump eruut te ziee!! Voor mijn gevoel durf ik de Epic lekker zijn gang te laten gaan in de afdaling en laat de achtervering zijn werk doen, hoewel het met de hobbels en opstakels zeer meevalt.

De eerste stop ziet er magnifiek uit, het lijkt wel een heus lunch buffet!! Alles ligt keurig gerangschikt op de tafels. Ik pak hier, zoals altijd, een banaantje en een stuk mueslireep en water. Blijf hier niet al te lang plakken en ga snel weer door. Verder met een klim. Op zich niet veel echte modderstukken gehad waar je geen grip hebt. Op de schotter wel veel water met een dun laagje modder, de grip is dus wel goed alleen wat een opspattende bagger. Alles komt er onder te zitten. Ik doe mijn regenjackje maar uit het is droog. Ik frommel het als een klein pakketje in een van mijn zakjes op de rug.

Wanneer de splitsing met de korte route (geloof 40 km) wordt aangegeven denk ik geen moment om voor de korte route te kiezen. Ik ben nu al zo'n eind op weg… al rond de helft, dus… afmaken die handel!!

Maar nu komt het mooiste deel van de strecke; nouja mooi, in ieder geval erg steil en smal door bosrijk gedeelte. Hier niet veel boomwortels, maar owowow wat doet ie pijn!! Ik zit intussen only the loneley, want diegenen die bij mij in de buurt waren doen de korte route en zijn rechtdoor gereden. Kolere, wat een kl*tenstuk, eigenlijk te steil voor mij. Voor mij zie ik al een paar bikers lopen, niet veel later klik ik ook uit. Maar ook lopen is zeer vermoeiend. De jongen voor mij loopt zelfs al zooo ongelukkig, dus ik vraag of alles in ordnung is. Hij (jaar of 17 schat ik) heeft zoooo'n kramp. Tsja, daar kan ik ook niet mee helpen. Adviseer m nog om straks zo licht mogelijk te fietsen en rustig aan te doen. Kijkt ie mij verbaast aan 'leicht??" ja, doe dat nou maar. Hij loopt steeds een meter of 10 en dan gaat hij weer stilstaan en hangen over het frame…. Ach, best nog wel sielug. Ik loop door en zie daar het einde van de klim. Hier staat een controle post die je startnummer markeert met gele stip. Ik vertel die man van die jongen met kramp. 'Ja, das habe ich gehord, aber er sollst nach unter fahren, hier kommt keine pkw!!!' Ik ga niet meer terug natuurlijk, dat vertellen ze m zelf maar. Vraagt hij ook nog aan mij of ook nog voor de tweede ronde ga, nee natuurlijk niet, gekke Henkie! Ben ik toch al veel te laat voor? En dan zeker nog een keer dit stuk lopen??

De tweede stop ziet er ook al zo goed verzorgd uit!! Echt toppie hoor. Naast de bananen ook stukken appel, maar ook zelfs belegde broodjes!! Met kaas, verschillende soorten vleeswaren. Ook het drinken genoeg op de tafels; water, iso, maar ook cola en red bull en allemaal netjes aangegeven met bordjes. Helemaal super. Ook hier weer erg aardige vrijwilligers. Hier sms ik John dat ik zo ga beginnen aan de laatste zware 18 km. Zwaar omdat hier de laatste klim in zit en die is kl*te!!! Ik rij net weg en het begint te druppen, dus hopsetaa ik doe mijn regenjack weer aan en ik merk meteen dat het een stuk warmer aanvoelt omdat de wind tegengehouden wordt. Lekker hoor. Op het moment dat ik sta te prutsen met het jackje zoeven twee heren mij voorbij waar ik steeds bij in de buurt heb gereden. Even later zoef ik hen voorbij want het begint nu serieus te regenen!!! Komt zo ongeveer met bakken uit de lucht vallen. Ik rij achter de houtzagerij langs waar het heel even onduidelijk is welke kant je op moet. Ik zie rechts in de verte een parasol en auto staan en herken een bord met pijl, dus die kant moet ik op. Hier staan vrijwillers van de brandweer onder de parasol zich in een regenjas te hijsen roept mij toe met een smile van oor tot oor: "die letzte kms!!!" En wàt voor…

De schotter wordt op gegeven moment rood, er is rood puin gestort wat niet echt lekker rijdt. Ook hier komt een eind aan, maar dan wordt het schotter erg zuigend! Ik heb het gevoel niet vooruit te komen, terwijl het er niet steil uitziet. Man man, wat gaat dat zwaar zeg, teleurstellend gewoon. Deze klim is een rotklim omdat je iedere keer denkt dat je er bent, dan ga je een stukje iets naar beneden, of je blijft op gelijke hoogte, en dan komt er weer een klim. Aan alles komt een eind, dus ook aan deze klim en het mooie is dat na iedere klim weer een afdaling komt. Op een plat stuk, na de klim, wordt ik ingehaald door de winnaar van de marathon. Hij roept nog iets van 'mooi he mountainbiken!' 'yep, dan ook nog twee rondjes!!' Enkele minuten later volgt nummer 2, een duitser. Intussen zijn we terecht gekomen op het deel van de inloopronde, dus einde is in zicht. In de afdaling op de grasstrook hoor ik ineens 'achtung!', ik zal al aardig links dus ik stuur nog meer naar links, blijkt dat ie er toch links voorbij wil? Het ging goed hoor, net voor de haakse bocht gaat hij mij voorbij. Waarop ik zeg dat ik niet wist of hij nou links of rechts voorbij wilde, dan was ik wel duidelijk aan de kant gegaan natuurlijk. Hij maakt er geen probleem van ("ik kon niet meer aanremmen joh!') en geeft weer gas. Later bij finish heb ik hem nog aangesproken 'beukte ik jou bijna van de strecke af?' Hij kan nog lachen en vertelt dat hij remproblemen had op dat moment. Ik ga nog maar even genieten van de laatste kilometers en kom bij de start finish, tenminste dat denk ik; maar waar is de finish??? Toeschouwers wijzen mij het op klimmetje, dat de finish daarboven is. 'shit' denk ik, moet ik weer omhoog en er staan veel mensen te kijken…. Maaarrrr het gaat goed hoor. Moe maar voldaan weer de finish over. Wederom ben ik zeker niet de laatste. Wel in mijn categorie, maar daar deden ook maar stuk of 10 vrouwen aan mee. Heb een aardig aantal heren achter mij gelaten. Zo hoort het! Ik heb met toch een trek. Bovenaan, bij de fnish, staat een echte deutsche bratwurstenkraam en dat lust mij wel! Frits spuit mijn fiets af en de hele zooi kan zo de auto weer in. Frits zit zo het bandenprofiel te bestuderen en komt tot de conclusie dat er een verschil te bespeuren is tussen zijn voorband en die van mij. Op zich vreemd, wat het zijn beide Schwalbe's Noby Nic?? Nu snap ik ook waar ik de tijd verloren heb…… mijn voorband is verkeerd erop gelegd…… Staat toch duidelijk op de wang wat voor en achterkant is. Naja, kleinigheidje houd je toch en volgende keer wel ff goed erop leggen. Tjsa, dat krijg je als je je eigen materiaal niet controleert. Net als het feit dat ik 'slechts' 1 reserve binnenband bij me had, in tegenstelling tot 2. Die tweede plak ik dan om de zadelpen. Volgende keer beter voorbereiden Bijsterbosch!!

We hebben dit jaar een extra nachtje geboekt, waardoor we lekker op de kamer kunnen douchen. Zelfs het menu is geheel naar onze wens; zoals gebruikelijk na een halve marathon is het schnitzel met patat en salade!! Nu ook weer. Lekkurrrr!! Ondanks de blubzooi weer genoten! Volgend jaar weer?

Terug naar boven

Salzkammergut Trophy

Datum: 12 juli 2008
Locatie: Bad Goisern
Auteur: Elma

Donderdag 10 juli

Om 5.00 uur gaat de wekkerradio..... Mooi! Want dan is het tijd om te vertrekken richting Obertraun Oostenrijk! De tank vol diesel, cd’s mee, navigatie ingesteld en een thermoskan met warme koffie en we kunnen. Na een lekkere voorspoedige reis zijn we rond 1600 uur op de plek van bestemming; Haus am See pal aan de Halstattersee in Obertraun. Het is een graad of 30 en we besluiten dat we wel een biertje hebben verdiend en gaan lekker aan het water zitten op het terras. ’s Avonds is er een ‘grillavond’ en buffet wordt buiten klaar gezet. Dat smaakt erg goed. We raken aan de praat met een stel Australiërs. Die werken hier in de buurt (=> Dubai…. Ach slechts 5 uurtjes vliegen, wij zijn meer uren onderweg met auto…) en zijn lekker aan het vakantie vieren in Zwitserland en Oostenrijk met hun twee kids. Ze zijn erg geïnteresseerd in die gekke Europeanen. Vooral het haringeten vinden ze zeer bijzonder, haha. (What about the bones??? You eat it raw?? Amazing!) Maar dat hier in Europa toch al voor 10 uur bier gedronken wordt, nee daar kunnen ze niet aan wennen. Alsof de Ozzies vies zijn bier?! Nee, maar niet voor 10 uur ’s ochtends…. En dan ons drugsbeleid!! Daar snappen ze helemaal niks van. “He? Iets mag niet, maar toch ook weer wel??” Marihuana op doktersrecept?? Coffeeshop?? Red Lightdistrict?? John en ik halen onze schouders op over blowen; tsja, als zij daar gelukkig mee zijn? De vergelijking met drankverslaving gaat bij hun dan weer niet op, gek genoeg. Of wij ook mensen kennen die softdrugs gebruiken, nee dat nou weer niet. Zij vertellen ons over de rare wereld die ‘Dubai’ heet. Ze vergelijken het met ‘The Cronicles of Narnia’, je gaat een kastdeur door en je komt in sprookjeswereld. Zij bevestigen maar weer dat er nog oneindig veel olie is in de Arabische landen, de oliesjeiks bepalen alles, maar dan ook alles, zelf. Bij hen is alles voor geld te koop. We krijgen nog allerlei stoere Ozzie verhalen over krokodillen (van die grote salty’s) en andere beesten. En nee, wij hebben in Nederland geen echte grote roofdieren. Dan terug waarvoor we gekomen zijn; de trophy!! Op zich vinden ze het al bijzonder dat je überhaupt met een fiets de bergen in gaat, maar 110 km?? Dan vertellen we ze dat de echte Challenge 208 km is. Waarop de dochter vraagt in hoeveel dagen dat gereden moet worden. Geweldig. Inmiddels is het een uur of 11 en heb toch wel trek in mijn ‘mandje’.

Vrijdag 11 juli

We worden wakker en genieten van het prachtige uitzicht over de Halstattersee. Mooie blauwe lucht, dat ziet er goed uit. We doen lekker rustig aan. Later in de ochtend besluiten we om de fiets te pakken en naar Hallstat te fietsen, een 20 min fietsen langs de doorgaande weg. In onze gewone kloffie, met de gewone schoentjes aan, geen helm gaat we de weg op om in een super relaxed tempo naar Hallstat te fietsen. Dit is een prachtig, erg toeristisch, dorpje dat die dag druk bezocht wordt door Aziaten en bikers die erdoor fietsen. Hier gaan we op terras aan het water koffie drinken en genieten van het geweldige weer en prachtig uitzicht. ’s Middag ploffen we neer op het gras aan het meer om er wat te dutten en verder eigenlijk niks te doen. Tegen uur of vier ’s middags gaan we met de auto naar Bad Goisern om daar de startspullen op te halen. Bad Goisern is een klein half uurtje rijden, om het meer heen. We willen de auto op zelfde plek neerzetten dan vorig jaar. Helaas helaas, is dat nu een bouwput en we zoeken verder. Dat valt niet mee, maar uiteindelijk belanden we bij de tandarts.

In het gebouw waar de startbescheiden kunnen worden afgehaald is weer een drukte van jewelste. We sluiten maar helemaal achteraan en staan nog net niet buiten. Dan roept iemand van de organisatie ‘A, C und D strecke’. Nou joepie, ik wring me naar voren en heb binnen notime de tas met stuurbord, chip en allerlei andere troep. Als ik naar buiten loop zie ik dat John al bijna aan de beurt is. Foutje van de bakker; ik heb bij opgave van ons via het internet ook een wielershirt besteld, dat was eigenlijk niet de bedoeling, want goedkoop was het niet. Dit shirt zit niet in de tas, blijkt dat het shirt bij een stand in het centrum afgehaald kan worden. Zowaar is het nog een leuk shirt ook! Het andere T shirt kun je afhalen na de finish, na inleveren van de chip. Vorig jaar moest je nog EUR 40,- borg betalen, dat is dit jaar achterwege gebleven. We drinken nog even wat in het centrum en gaan daarna ook gelijk weer terug, want zoveel is er nou ook weer niet te doen.

Terug bij het hotel maar eens rustig bekijken wat er nu weer allemaal in de tas gepropt is. Een heleboel troep dat zo het ronde archief in belandt. Vanavond betrekt de lucht, het wordt erg donker en begint met toch te waaien!!! Later begint het ook te onweren. Oei, dat is geen goed vooruitzicht voor morgen…..

Zaterdag 12 juli

Na het wakker worden snel de gordijnen open en kijken wat voor weer het is. En het is droog! Wel erg bewolkt, maar niet koud. We kunnen om 7 uur ontbijten en we zien al meerdere bikers in de ontbijtzaal. Tegen 8 uur stappen we in de auto om naar Bad Goisern te gaan. De avond van de tevoren alles al gepakt, dus met klaarmaken voor vertrek zijn we zo klaar.

We parkeren de auto op aanwijzingen van de wegwijspiet in de berm van de drukke doorgaande weg. Alles staat lekker strak. Voor ons staat een kleine fiat cinquecento (of zoiets, t is in ieder geval erg klein), waar twee Hongaren twee mtb’s uit weten te toveren. (Geen fietsendrager dus.) Ik zie het een beetje somber in, want de in plaats van dat het lichter wordt in de lucht, wordt het alleen maar donkerder. Maar goed, ik heb nog veel tijd. John is al lekker aan het prutsen met zijn fiets en we begeven ons maar naar de start, waar ik klaar zal staan met de camera. Halverwege gaat John toch maar weer terug naar de auto om de rode lenzen in de bril te doen en het regenjackje mee te nemen. Inmiddels begint het te regenen en de moed begint een beetje in mijn schoenen te zakken. Nouja, eerst John maar eens uitzwaaien, nog wat foto’s gemaakt, wat filmpjes en daar gaat John, in de regen. Ik ga nog maar naar de tent om een warm bakkie koffie te drinken en mijn broodje van het ontbijt op te eten. Wat blijft het donker buiten…. Ik sms nog wat, en ach in Nederland regent het ook, maar ja daar hoef ik niet te fietsen. Nadat ik alle moed weer verzameld heb loop ik maar terug naar de auto, kan ik nog ff muziekje luisteren en maar hopen dat het droog wordt.

En het wordt droog. Echt heul veul schik heb ik er nog steeds niet van, maarja, de fiets staat niet vanzelf spik en span erbij, dus ik zal in actie moeten komen. Hopseta, de wieltjes erin, alle spullen checken, zoals energiereepjes, extra poeder voor drinken, extra patroon, de chip om de enkel natuurlijk, stuurbordje monteren en natuurlijk het regenjackje mee! De armstukken laat ik lekker in de auto, als ik het koud mocht krijgen kan ik altijd nog het regenjackje aan trekken. Als ik alles heb kar ik maar naar de start waar ik het derde startvak op zoek. Hierin is het super relaxed, voornamelijk (ongetrainde?) Oostenrijkers. Na een minuut of vijf mogen wij dan ook naar voren voor de officiële start. Hier is het nog paar minuten wachten en om 7 over 11 zet ik mijn klokje aan en we mogen. Het zonnetje breekt door!! Shit, heb ik dan toch weer de verkeerde (gele) lenzen ingedaan? Zucht… Ik troost me met de gedachte dat er toch hele stukken door bosrijk gebied gaan en daar is het altijd donker.

Whoeii, daar gaan we. De sfeer onder de bikers is super relaxed, de neuroten zitten gelukkig voor ons. We beginnen al snel met de eerste klim die voor een ¾ deel schat ik, over asfalt gaat. Niet dat je dan lekker achterover kunt leunen, want hierin zitten een stuk of 2 retesteile stukken in, die niet iedereen fietsend kan overbruggen. Vorig jaar ben ik op het eerste echte steile stuk afgestapt, dit jaar niet, dus weer een overwinning tov vorig jaar. Hier staan weer vele toeschouwers ons aan te moedigen wat altijd weer erg leuk is en vooral goed voor het moraal. We fietsen als een lang lint naar boven en zit bij een groep wel erg luidruchtige Italianen haha. Wat een praatjes heeft die kerel zeg. Het publiek vindt het prachtig en hij dus ook. Aan het begin van de klim hoor ik al een sirene die steeds dichterbij komt. Dat klinkt niet goed! De ambulance wringt zich door de bikers heen naar boven. Het is mij niet duidelijk waar het misgegaan kan zijn, we moeten nog een hele klim maken. De eerste klim is een km of 10 met enkele hele korte afdalingkjes maar dan gelijk weer omhoog. Eerste stuk is een 450 hoogtemeters, dus valt op zich wel mee. Tijdens een van die korte afdalingkjes zie ik het mijn ogen bijna misgaan. Zo’n oostenrijker, jong ventje, gaat veuls te hard naar beneden en komt ter nauwernood op tijd tot stilstand bij de strobalen en de ambulance, want we moeten een zeer scherpe bocht naar links maken om weer verder te klimmen, terwijl de gewone weg gewoon doorloopt naar beneden. Hij knijpt, uit paniek denk ik, de remmen volledig in en met blokkerende wielen en een voetje aan de grond, half hangend aan zijn fiets glijdt ie zo richting strobalen… Dan volgt de eerste langere afdaling over singletrack door het bos. Hier kom ik de eerste en enige opstopping tegen waar iedereen van de bike moet. Naja, erg vind ik het niet, ik ben er ergens wel blij mee want dat betekent dat ik in de meute zit en niet ergens al helemaal achteraan bungel in het ‘peloton’. De sfeer blijft altijd nog erg goed, geen gemopper of geschreeuw. Halverwege de afdaling (als ik inmiddels weer achter het zadel hang), zie ik een bordje ‘feed zone’, geen idee waar dit slaat. Later hoor ik dat deze zones zijn ingesteld (begint voor een verzorgingspost en eindigt x aantal meter na de post) waarin je legaal je troep mag weggooien. Nou, dat is ook wel te zien. Wat een zooi zeg. Word je erop betrapt je troep buiten deze zones weg te gooien, dan kan diskwalificatie volgen. Ik vind het een goed idee. Buiten de zones om heb ik weinig zooi langs het parcours zien liggen.

De eerste stop is weer in zicht, we zijn nu zo’n 15 km onderweg en heel wat tijd…. Want echt snel gaat het niet. Hoewel ik zelf poeder heb meegenomen, besluit ik om de bidon toch maar met de iso van de organisatie te vullen. Die hebben daar complete tanks van PowerBar en het ziet er goed uit. Uiteraard wordt hier een banaantje genuttigd en een meegebrachte energiereep gegeten. Hier staat ook de ambulance, er ligt ook iemand in, waarschijnlijk onderuit gegaan in deze, toch best lastige afdaling?? Naja, zij gaan er in ieder geval vandoor en dat besluit ik ook maar te doen. Het weer is trouwens geweldig!! Zon en lekker temperatuurtje. Helemaal top. Na de stop is er nog een klein stukje afdaling over schotter en weldra worden wij (53km rijders) gesplitst van de A rijders (200km), wij moeten hier verder klimmen. Dit is een korte klim over schotter van ca 150 hoogtemeters. De afdaling die hierna volgt herken ik nog uit duizenden, want die gaat over een skipiste! Het eerste stuk gaat retesteil recht naar beneden. Net als vorig jaar ben ik hier maar gaan lopen zoals ik dat iedereen heb zien doen. Vervolgens een stukje door het bos, naast de piste, ook hier valt echt niet te fietsen gezien de enorme keien en boomwortels die zorgen voor zeer grote hoogte verschillen. Ook hier klauteren we gezapig achter elkaar aan naar beneden. Niet lang daarna belanden we weer op de skipiste die we nu schuin oversteken. Het pad blijft zeer rotsig met grote losse keien en we blijven hier maar lopen. Ik zie een vrouwtje aan de kant zitten met paar man erbij en zo te zien is ze net gevallen en het ziet er niet fraai uit. Hier kun je toch niet fietsen? Misschien heeft ze het geprobeerd…. Maar nu zit ze daar met het gezicht onder het bloed en zo te zien een zeer pijnlijke schouder. Amaiii, gewoon blijven lopen! Onder aan de piste staat (net als vorig jaar) de ambulance en als ik naar beneden klauter komen de broeders al naar boven. En ja, die moeten ook klauteren… Ook hier valt echt never nooit te fietsen. Weer enorme hoogteverschillen over de rotsen. Op gegeven moment weet ik heel even niet goed hoe ik hier nou beneden moet komen. Ga dan maar op de hurken zitten, de fiets aan de ene hand, vastgepakt aan de zadelpen, de fiets naar beneden laten zakken en met andere hand steunen op de rots en dan maar voorzichtig naar beneden. De grond is zeer nat, modderig en een glad door de kleiachtige substantie. Ach aan alles komt een eind. Niet lang daarna volgt een hele mooie, lange afdaling over een km of 10, over brede paden. Deze paden zijn wel wat rotsig, maar goed te doen. Kan lekker blijven zitten op de fully! Het pad leidt langs de rotsige bergen, erg mooi!

Onderaan komen we uit bij de tweede stop. Hier ga ik lekker bijtanken, net als bij de eerste stop. Na de sanitaire stop sms ik ff dat alles helemaal okidoki is. Raak aan de praat met paar Nederlanders en we hebben het over de volgende klim, dat is een pittige! Ca 650 hm over een 8,5 km. Dat hakt er dus wel in. Ik heb weer de nodige energie tot mij genomen, waaronder ook een gelletje, dat moet mij de extra boost gaan geven. Dat hoop ik tenminste. Onder het mom van ‘het wordt vanzelf weer vijf uur’ ga ik maar weer verder. Ik zit goed en wel op de klim, ben lekker bezig, gaat de telefoon. Ik denk ‘dat is serious business, anders sms en ze me wel. Ja hoor, tis John. Dat is foute kabouter denk ik dan gelijk. Maar niets is minder waar. Ik krijg een zeer opgewekte John aan de lijn die dacht dat ik nog lekker bij de stop zat. Snel maar weer afkappen, want ik wil verder.

Halverwege deze klim raak in nog aan de praat met andere Nederlanders, en zeg dat de Holterberg ook zo mooi is….. Die jongen heeft volgens mij nog niet veel in de Alpen gefietst. Dit zijn geen klimmen die waarbij je de bike even op de kracht naar boven schopt. Daar komt hij ook achter. Gewoon zitten, een goed verzetje opzoeken, niet te zwaar en maar peddelen. Vorig jaar ben ik in deze klim er regelmatig afgegaan om te gaan lopen en dit jaar niet 1 keer!! Dus weer een verbetering!! Ook dit jaar weer menigeen ingehaald die wel gaan lopen of stilstaan om bij te komen. Jihoeee, wat vind ik mezelf toch weer goed. Haha.

Op ong ¾ van de klim hebben we de derde verzorgingspost die toch wel goed uitkomt. Hier weer de nodige energievoorraad aangevuld en ff lekker in het zonnetje genieten van de omgeving en alles wat er omheen gebeurt. Ik weet dat er nog een lastige en vooral lange afdaling zal volgen en dan moet je wel goed uitgerust zijn. Dit is tevens het punt dat de 100 km rijders weer op het parcours komen. Maar daar hebben we geen last van, want die hebben dit punt al lang gehad.

Nog klein stukje klimmen, waarvan het laatste stuk over een singletrack op de Hutteneckalm. Hier is ook een landingsplek voor de helikopter, die als taxi fungeert tussen de start/finish en deze plek boven op de alm, iets boven de 1200 meter. Als ik hier ben, is de piloot net bezig met opstijgen. Wat een gigantische luchtverplaatsing en wat een lucht (brandstof)!! Vooral ook; wat een kabaal. We rijden denk ik een meter of 30 er vandaan.

Het eerste stuk van de afdaling is goed te doen; want deze gaat over schotter. Op gegeven moment worden we een singletrack opgestuurd naar beneden en vanaf nu is het opletten geblazen. Veel keien, die lekker glad zijn, smalle paadjes, scherpe bochten. Dan komen we ‘vanzelf’ op de Ewige Wand die van buitenaf er veel spectaculairder uitziet dan wanneer je er zelf op fietst. Hier weer de nodige fotocamera’s. Blijft leuk hoor. Maarja, we moeten dan altijd nog een heeeeel stuk afdalen en dat is voornamelijk over singletracks! Brrrrr, we zijn er nog niet. Het is gelukkig zeer rustig op de strecke en diegene die mij voorbij wil kan ik alle ruimte geven. Een wandelaar die ik hier tegen komt roept dat het nog maar 2 minuten is. Nou, ik doe er iets langer over haha. Ben toch wel blij als ik ‘beneden’ ben, een afdaling van dikke 500 hoogtemeters over een km of 5 is wel heftig. Het gerommel en feit dat het nu toch wel erg donker begint te worden maakt het allemaal nog spannender. Nu de trappen bij Lauffen nog, hier stap ik af, de brug over en dan is het nu nog een km of 10 over vrij vlak terrein, langs de rivier omhoog terug naar Bad Goisern. Hier zitten nog paar loopstukjes in maar dan hebben we het ook wel gehad. Inmiddels begint het flink te regenen. Later besef ik dat ik mijn regenjackje altijd nog in mijn achterzakje heb zitten. Nooit aan gedacht. Maar ach, het is nog maar een klein stukje en dan…. De finish!! Jihoeee, we hebben het toch maar weer gedaan.

Het blijft een van de mooiste tochten die ik gereden heb. Alles klopt. Met een beetje training kun je zo de 53 km volbrengen. Dussszz…. Volgend jaar weer?!!

Terug naar boven

Bilstein Bike Marathon

Datum: 21 juni 2008
Locatie: Bilstein Duitsland
Auteur: Elma

Vrijdag 20 juni

In tegenstelling tot vorige week ben ik nu wel lekker vrij. Nouja ‘lekker’, vanaf voorgaande zaterdag de hele week allemachtig veel koppijn, en ja hoor, vanochtend ook weer met zò’n bank in m’n kop wakker, bah. Naja, zal wel weer overgaan. Ik kom de hele ochtend dan ook niet echt op gang. Tegen eind van de ochtend doe ik nog ff de laatste boodschapjes en moet zelfs de tas nog pakken. 14.00 uur vinden wij een mooie tijd om te gaan en om 13.50 uur lig ik nog even op bed te prakizeren of ik er wel goed aan doe om überhaupt nog te gaan. Ach, hopseta, desnoods blijf ik morgen in de auto liggen. We zien t wel. De heenreis verloopt zeer voorspoedig en zijn mooi op tijd in Roseralm. Het is trouwens een behoorlijk endje rijden, nog ruim voorbij Kassel. We gaan naar het wedstrijdterrein en halen onze nummers op. John vraagt of het mogelijk is om de hele marathon om te zetten naar een halve. Als argument geeft hij aan dat we op tijd weer thuis moeten zijn voor het voetbal. De omzetting is geen probleem, hij wordt uitgeschreven voor hele en moet zich opnieuw inschrijven voor halve. Kopje koffie erbij, en hoppetaa ook weer geregeld. We krijgen nog een bandana en een flesje doucheschuim. Het wedstrijdterrein (atletiekbaan en buitenzwembad) ligt behoorlijk hoger dan het dorp, via een helling van 17% gaan we weer rustig richting het dorp naar het hotel. De vrouw des huizes brabbelt en brabbelt er lustig op los, waaruit wij opmaken dat er vele Nederlanders in hotel zullen verblijven. Het hotel is als zo veel hotels in die heimat; lekker gedateerd, met evenzo gedateerde prijzen en erg vriendelijke en gastvrije eigenaren. Geen bla-bla gedoe zoals bij de hotels van de grote ketens; manager hier, manager daar. Gewoon gemutliche familiehotels waar drie generaties door elkaar heen lopen. Wij settelen ons op het dakterras en ik houd het bij een kannetje thee en de koppijn trekt zowaar weg. Na een lekker avondeten duiken wij al erg vroeg ons mandje in; geloof dat het uur of 9 was. “Nog even voetbal kijken” jaja, we liggen binnen no-time te snurken. We kunnen wel lekker uitslapen trouwens.

Zaterdag 21 juni

Heerlijk geslapen! Alleen het geluid van de auto’s buiten baart mij enige zorgen: Het klinkt nat! Ja hoor, als ik de deutsche rolgordijnen ophijs….. shit, t heeft niet alleen geregend; het regent nog! Whoeiiiii….. wie zit nou altijd over de bandenkeuze te zeiken?? Yep, that’s me. Alleen heb ik dit keer dus gèèn Nobby Nic meegenomen. Tjsa, dat is het risico wanneer je niet zelf je spullen pakt. Volgens John is de noppenband totaal niet nodig, gewoon gaan met die banaan. Als we voor het ontbijt aanschuiven zit er nog een stel, ook uit Nederland en hij gaat ook de halve marathon rijden. Aan ons accent horen ze al wel dat we ‘ergens’ uit de buurt komen. Zij komen uit Genemuiden. Na wat geouwehoer over het weer etc besluiten John en ik om maar meteen naar de start te rijden, dan hebben we nog kans op een goede parkeerplek. Want de parkeerplek in een glooiend grasland met die regen zien we niet zo zitten. Spullen gepakt, afgerekend met de vrouw des huizes gaan we op weg naar de start. Het miezert nog steeds. Onderweg hebben we nog oponthoud omdat een lokale schapenboer een mega kudde schapen via de weg in een landje wil doen, en er maar 1 schaap tegelijk door het hekje naar binnen kan. Wel grappig, hier zie je met name Border Collies als ‘schapenhond’, maar in Duitsland is het de Duitse herder. Die honden zijn volgens mij echt wel beetje gemeen tegen die arme schapies. We staan rustig te wachten totdat de schapenboer wenkt dat we er langs kunnen.

We hebben een mooie parkeerplek en besluiten eerst maar ff een bakkie te doen. In de tent is het droog, nouja droog, totdat een straal net bij ons naar beneden komt. We zitten daar beetje beteuterd te wachten want het regent nog steeds. Dan maar fietsie klaar maken en het wordt zowaar droog. Wieltjes erin, extra bandje aan de zadelpen, fietstasje gecontroleerd en gemonteerd, computertje op de fiets, bidonnetjes erop, de reepjes en ‘turbo-tablet’ mee en voor de zekerheid nog zakje extra poeder. Nou hier moet ik het wel mee redden. De ‘turbo-tablet’ is een blok megadruivesuiker. Mocht je kats naar de kl*#ten zijn, neem je zo’n tablet (wel veel bij drinken) en je hebt weer even extra energie. De ‘Warp-speed’ zeg maar, alleen niet zo snel. Nog even een babbeltje gemaakt met de medebiker uit het hotel en we gaan ons naar het startterrein waar we de marthonisti nog uit kunnen zwaaien. Alle deelnemers worden zelfs nog in het Nederlands toegesproken!

Nog even een paar rondjes warm draaien op de atletiekbaan en ik schuif bij John aan in de startrij. Een man achter mij doet veel moeite om mijn derailleur goed te kunnen bekijken, hihi. “Mooi spul he” denk ik dan. Na het startschot gaan we via een smalle uitgang (met aan beide zijden een matras tegen de palen geknupt) de atletiekbaan af, de parkeerplaats over en dan het glooiende parkeerterrein op. En ik heb zo’n bloedhekel aan die zompige grasstroken (en ruiterpaden, maar die hebben we hier niet). Met de zompigheid viel het wel mee gelukkig. Intussen heb ik er al weer vele voorbij laten gaan, dat neurotische gedoe in het begin is niks voor mij. Na de grasstrook schieten we al snel het bos in over mooie bospaden, singletracks. Het is nog aardig modderig, vettig. Het eerste stukje is nog klimmen (paar km’s) daarna een heel stuk afdalen. Hier zit een wel erg heftig klimmetje in; niet lang maar wel zeer steil waar de meesten dan ook te voet naar boven gaan, zo ook ik. De afdaling gaat ook grotendeels over singletracks waar je toch goed op moet letten door de wortels, keien en modder. Ik haak aan bij nog twee dames die het rustig aan doen. Als we weer op schotter uitkomen, ga ik ze voorbij, jihoeeee naar beneden.

Er volgen nog aardig wat km’s over singletracks. Hier liggen volgens mij ook vaste routes. Het pad voor de eerste stop vind ik ook een lastige; het is een behoorlijk nat pad, met veel gras en modder en moet hier ergens een keer afstappen. Ik zie de fotograaf en dan moet ik er wel weer op natuurlijk, en dat is gelukt. Bij de stop staan aardig wat mensen en die klappen voor iedereen die daar omhoog ploetert. Daar staat ook de Nederlandse vrouw uit ons hotel. Die roept nog dat John ‘maar’ 15 min voor mij is. Ik neem daar een banaan en bekertje water. Het weer is hartstikke mooi; het zonnetje komt door. Een van de vrijwilligers roept dat het mooiste stuk nog moet komen, jaja dat zal het laatste stuk zijn, de laatste klim. Maar goed, dat zien we dan wel weer.

Het stuk dat nu volgt gaat eerst via mooi schotterpad naar beneden. Het pad wordt langzaam aan smaller en smaller en onregelmatiger; met wat modderige stukken. Hier zijn ze druk met de bosbouw bezig zo te zien, wat een spoorvorming door de trekkers!! Pfff, dan gaat het pad ook weer omhoog wat het er niet makkelijker op maakt. Hier kom ik steeds in de buurt van dezelfde (duitse) biker te zitten en hij roept al zoiets ‘na iedere bocht denk ik, ik ben er. En dan volgt er nog een, en nog een en nog een….’ Inderdaad, dat denk ik ook vaak, haha. Volgens mij zitten in dit gedeelte geen lastige singletracks meer en gaat zo’n beetje op en af.
De tweede stop is vlak voor de lastige eindklim als ik mij het hoogteprofiel nog goed kan herinneren. Ook hier staan weer zeer enthousiaste vrijwilligers. Inmiddels zie ik er niet meer uit door al die modder. Mijn bril zit ook onder de modder. Ik pak mijn bril af omdat ik niet al te veel meer zie en een dame pakt m van mij af en vraagt of ze m af kan spoelen; Ja graag! En dan droogt ze m ook nog af. Ik mag m niet zelf opzetten, doet ze ook nog ff erbij. Als dat geen service is?! Ook hier weer een banaantje en bekertje water. Als ik zeg dat op moet schieten omdat we op tijd thuis moeten zijn, beginnen ze al over de voetbal. Volgens de een wordt de finale Duitsland – Nederland (jaja) en ander roept weer Duitsland – Italië. Naja, voetbal is niet mijn ding, dus ik besluit maar weer verder op te gaan. Op naar de laatste klim!

En hier komt weer diezelfde duitse biker bij mij fietsen (dacht toch echt dat ik m geloosd had). Hij heeft schakelproblemen, ik zie de ketting steeds naar een kleiner kransje verspringen. ‘das macht mir nervos’, janouja, dat kan gebeuren met al die drek natuurlijk. Gelukkig heb ik nergens last van en mijn fietsie schakelt als de brandweer. De klim is inmiddels al ingezet en kan in eerste stuk nog lekker naar boven tokkelen, tempo nihil, maar ik krijg de pedalen nog lekker rond. Op gegeven moment wordt het toch echt flink steiler en heb ondertussen het grootste kransje opgezocht en kleinste blad voor natuurlijk. Ik kruip bijna naar boven. Toch ga ik er nog een aantal voorbij die lopen. Die stappen op gegeven moment wel weer op, om een 100 meter later weer af te stappen. Maar ik blijf fietsen!! Tong bijna op de schoenen maar er zal toch wel een keer een eind aan komen??? Als ik naar de bebossing naast de weg kijk, kan de klim toch niet al te veel meer zijn??? Kan de lucht al weer goed zien tussen de bomen door. Maar dan, dan doemt de laatste 50 meter op en die zijn ècht retesteil!! Whoei, dan ga ik er ook af hoor. Allemensen, daar kun je toch niet meer fietsen? Dan te bedenken dat er een aantal zijn die dit (voor de lol!) twee keer doen! Poepoe nou nou, ik ben naar boven geklauterd, weer hop op t zadel en naar beneden met de handel.

Er volgt nog een mooie schotterafdaling en de derde stop komt in zicht. Nu zie ik pas dat deze stop nog geen 20 meter is verwijderd van de eerste. De laatste marathonrijder komt net bij de eerste stop met een motorrijder (crosser) in zijn nek. De strecke controller zeg maar, die ff het marathonveld bij mekaar veegt. Nu zijn we er echt bijna. Na een stukje steile afdaling (recht naar beneden), is het haaks rechtsaf de verharde weg op, die is ook weer retesteil. Ook hier haal ik de laatste meters niet meer en moet eraf. Nog wat gekronkel door de velden en klein stukje singletrack dat nog aardig omhoog loopt ben ik weer terug op de atletiekbaan en daar is de finish!! Jihoeee. Weer een mooie tocht met heel veel modder achter de rug! Heb nog lekkere douche genomen (moest ook wel), en we hebben nog bordje pasta gegeten. Daarna rap in de auto naar huis rijden om op tijd voor de voetbal weer thuis te zijn. De fietsen hebben we de volgende dag maar uitgebreid schoongemaakt. Wat een bagger. Sauerland ligt inmiddels weer een metertje lager…. Nu op naar de Salzkammer 14 juli!

Terug naar boven

Saarschleifen Bike Marathon

Datum: 1 juni 2008
Locatie: Saarsschleifen Duitsland
Auteur: Elma

Zaterdag 31 mei

Nog geen week kunnen herstellen van Rhens en het is weer zover: We gaan weer naar Mettlach! John kan ivm blessure en schaafwonden nog niet fietsen en hij is spontaan niet alleen mijn man maar tevens mijn verzorger/mental coach/personal assistant/mechniker/soigneur/fotograaf èn chauffeur voor de terugreis. Ik heb, ondanks mijn vele twijfels, zijn advies opgevolgd en de Racing Ralphs op achterwiel laten zitten. Eigenlijk had ik Nobby Nic erop willen leggen, maarja waar heb je anders een mechaniker voor?? Uit voorzorg toch maar wel die Nobby Nic meegenomen, je weet maar nooit.

Na een behoorlijke rit van zo’n 450 km en hevige regenbuien onderweg (zie je wel; dat wordt dan toch de noppenband achter!), komen we aan in Mettlach, waar mijn PA het hotel heeft geregeld. Slechter dan vorig jaar kan niet, sjemig wat een aftandse bende was dat zeg. Bleeeh. Ware het niet dat onze Beppie ons toch weer dezelfde wijk in stuurt?!! Aangezien daar niet veel hotelletjes zijn, worden we met de strekkende meter die we dichterbij komen, stiller in de auto…. Het zal toch niet waar zijn?? Oeps, inderdaad: Het is hetzelfde hotel?!!! Naaah, de buitenkant ziet er fris & fruitig uit, het heeft een andere naam, hopelijk ook een andere eigenaar?? Het lijkt mee te zitten, want de eerste indruk is goed, er heeft inderdaad een flinke renovatie plaatsgevonden en we worden vriendelijk begroet. De auto kunnen we niet kwijt op de parkeerplaats want daar staat een heuse biertent in de biergarten. Ziet er op zich allemaal keurig netjes uit. We worden ook uitgenodigd om naar het feestje te komen en er is life muziek. Ik denk al gelijk ‘ojeee, daar gaat de nachtrust, de hele nacht lallende duitsers over straat…’ We besluiten maar om gewoon bij het hotel te eten, alle indrukken tot nu toe zijn prima. En het eten is ook goed zeker niet duur! De band begint te spelen, wij zitten naast de tent op terras, en de stemming zit er zo te horen goed in. Hoewel, hoeveel man zou er binnen zitten? Denk dat je bij de 20 de meeste koppen wel geteld hebt. De muziek heeft een hoog Creedence Clearwater Revival met daarnaast alleen maar Duitstalige liedjes. Gelukkig is de herrie al rond uur of 12 voorbij en ook met lawaai van bezoekers valt het zeer mee.

Zondag 1 juni

We kunnen uitslapen tot 7.15 uur. Na een gebrekkige nachtrust (warm!!) op tijd weer wakker om me klaar te maken. De ontbijtzaal is al behoorlijk gevuld met bikers uit Nederland en Belgie. Het weer ziet er bijzonder goed uit! We gaan lekker op tijd naar Orscholz waar de start/finish is. We kunnen de auto nog mooi dichtbij parkeren op hetzelfde grasveld dan vorig jaar. Hmmm, de bike maar afmonteren (wiel erin) en wandelen maar naar de start/finish waar we maar koffie gaan drinken en de start van de marathonrijders bekijken, die om 9.30 starten. Ik neem maar kopje thee, want de spanning is weer te snijden. Brrr…. Ik besluit na de start van de marathonrijders om me maar helemaal klaar te maken en we lopen weer terug naar de auto. Hier komen we de ‘not-artz’ tegen op de crossmotor! Je moet hier ook van alle markten thuis zijn. John vertroetelt nog even de ketting en casette, ik check nog even de bandendruk en aan het materiaal kan het niet meer liggen! Na heel kort in gefietst te hebben ga ik maar aansluiten in de startrij en dan is het wachten….wachten…. en wachten…. En de minuten tikken maar langzaam weg. Bah.

Om 10.00 worden we afgeschoten en hehe, we mogen! Ik tokkel in rustig tempo met de meute mee. De eerste techniksection is bij een km of 10. Dus nog maar even extra genieten van de makkelijke km’s vooraf over brede paden over licht glooiend terrein. Het is zo in het open veld al behoorlijk warm zo in de zon!! We schieten dan het bos in en de eerste singletracks dienen zich aan. Dit gaat prima, maar dat ging vorig jaar ook al prima, en toen was er sprake van een behoorlijke opstopping omdat de aanlooplus anders was.

Onderaan de eerste tricky afdaling is de eerste stop al. Hier moet je even stoppen omdat het uitzicht ook hier weer zo gigantisch mooi is. Je kijkt van hoog boven uit over de kronkelende Saar onder je. Maar goed, een banaantje, wat extra drinken en weer gaan met die banaan. Dan volgt een lang schotterpad heel licht dalend. Dat loopt lekker en die km’s hebben we dan ook maar mooi weer gehad. Even later volgt er uiteraard weer een techniksection, hier staan de mannetjes van het rode kruis en de brandweer al weer paraat. Als ik het waarschuwingsbordje met de naam van de section plus een doodskopje zie, dan stop ik automatisch en klik al uit de pedalen. Dat is niet geheel voor niets, want het zijn ècht lastige afdalingen die zich kenmerken door: Steil, stenen/rotsen, smal, heule scherpe bochten, boomwortels etc etc. Dus ik stap af en klauter naar beneden, waarbij een van de vrijwilligers mij toeroept dat als ik nu al af stap dat ik dan nog vele stukken zal moeten lopen! Ik schreeuw dan maar terug dat ik de hele dag de tijd heb en het is prachtig weer, dus wie maakt me wat? Waarop een andere vrijwilliger zich er ook maar mee gaat bemoeien en begint te roepen dat dàt toch wel de juiste instelling is haha. Goed, na klein stukje klim ik maar weer op de fiets. Uiteindelijk komen we weer op ‘rivierniveau’ uit en is het een stukje vlak. Ik weet nu ook van vorig jaar dat er nu een heule lange, ‘drakerige’ en lastige klim aan komt die smal is, bezaait met keien en stenen die in begin vooral erg nat zijn van het beekje dat ernaast stroomt. Naja, voorop het zadel gaan zitten, kleinste blad erop en draaien maar in een van de kleinste verzetten en vooral goed sturen. Dit gaat een paar keer niet zo goed, waardoor ik even uit de pedalen moet en om dan weer op gang te komen is niet makkelijk omdat het best steil is. Aangezien na alles een end komt, dus ook na deze klim, volgt weer een afdaling. Nu moet ik bekennen dat ik dat niet meer helder voor de geest heb. Aan de grafiek af te lezen ben ik bij eerste stuk van de afdaling weer even stil gaan staan, omdat hier de snelheid op nul staat. Op gegeven moment zijn we weer terug op ‘rivierniveau’ en we steken de Saar over, dorpje door en hoppetaa weer een klim. Op gegeven moment volgt er een klein stukje retesteil naar beneden, dus lekker achter het zadel hangen. De waarschuwingsborden logen er niet om, want onderaan was een verharde weg waar je haaks rechts af moest. Uiteraard, stond hier een wegwijspiet (brandweerman). Altijd nog helemaal only the lonly, geen kip in e buurt. En je kwam uit midden op een retesteile weg, verhard dus, maar dan steil omhoog!! Dat is pas omschakelen. Mijn fietsie schakelt als de ‘brandweer’ dus ik heb al snel het kleinste verzet erop!! Sjemig de pemig, is dat ff bikkelen zeg! En je moet wel, want boven aan (denk meter of 500) stonden de mensen te klappen en je aan te moedigen. Maar als je denkt dat je dan het ergste gehad hebt, volgt de steile klim vrolijk verder, en het blijft ècht steil. Daar staan verder geen mensen meer, alleen nog 1 man die met zijn digitale camera foto’s staat te maken. Dan loopt hij even met me mee (rennen kan je het niet noemen want tempo is een 6 km/uur denk ik) en gaat ie weer foto maken? Ik wijs op m’n kont ‘das ist das email adresse!’ roep ik nog. Wie weet komt er nog een reactie op de site. Komt ie weer achter me aan hollen en probeert een foto te maken van mijn kont HAHAHA, nu maar hopen dat mtb-power.nl goed op de foto staat. Ik zou zeggen dat dàt niet kan missen haha. Ben benieuwd. Zal het gastenboek in de gaten houden.

De tweede stop is ook op dezelfde plek dan voorgaand jaar. Hier ga ik ff in het gras zitten een banaantje en reepje eten en de bidon weer bijvullen met water en de poeder die ik meegenomen heb. Opeens breekt er paniek uit bij de vele vrijwillers. Ik denk nog ‘laten we hopen dat het geen brand is, want zo ongeveer alle brandweerlieden uit de Eifel staan hier als wegwijspiet of wat dan ook te doen bij deze marathon’. Maar wat blijkt nou; de eerste renners van de kleine schleife (35 km) komen eraan. En allemachtig die komen zo ongeveer vol gas voorbij scheuren! Allemaal jonge gastjes met de gang er goed in. Maar nu komt het op stressbestendigheid aan van de wegwijspiet bij deze stop, want direct na de stop gaan de kleine schleifjes meteen rechtsaf en de andere schleifjes worden rechtdoor gestuurd. Die wegwijspiet heeft geluk dat het allemaal kleine schleifjes zijn, maar hij is toch heel even van leg af. Dat is dan wel weer grappig om te aanschouwen. Wat een stress, wat een gedoe. Met name dan bij de rennertjes. Nee, dat is niks voor mij. Maar goed, ik ben net zo’n beetje over de helft, dus ik mag nog even. En we gaan weer verder met een klim. Er volgen nog een aantal lastige afdalingen, de technik sectionen. Ik besluit om niet weer te laten verrassen door de trappen onderaan zo’n afdaling en ga op tijd uit de pedalen. Hoewel zo’n trappetje met deze bike geen enkel probleem moet zijn, ik vind het niks. Vorig jaar had ik het hart in mijn keel zitten en ging net goed.

Tijdens een van deze techniksectionen brult een biker achter mij dat de eerste marathonrijder er al aan komt! Owww, dat is nou nèt op een kloterig punt, want de singletrack is zeer smal… en dan zul je zien dat vele marathonrijders erna volgen!! Getsie. Goed, ik gooi het spul meteen naast de single track en wacht totdat hij voorbij is. Daarna ga ik weer verder met mijn lijdensweg in tempo nul. Nu maar steeds achterom kijken of er jongens volgen. Dat geeft niet echt een relaxed gevoel, ik heb al moeite genoeg met de afdaling. Dat stuk is gelukkig een heel open gebied dus ik kan ver terug kijken en ja hoor, daar komt nummer twee. Ook hiervoor ga ik keurig op tijd aan de kant en we begroeten elkaar, ik word zelfs nog bedankt dat ik plaats maak. Maar goed, vanaf dit moment blijft het regelmatig achterom kijken, zeker op de smalle paden. De toppers hoor je trouwens niet zo snel, die zijn je vaak al voorbij voordat je er erg in hebt.

Dat de strecke anders is ingedeeld dan dan vorig jaar blijkt uit feit dat de laatste stop op zo’n 10 km voor het eind is. Vorig jaar was dit eerder, dus had je nog meer dan 10 km voor de kiezen tot finish. Dit betekent dat het lastige stuk van Mettlach tot aan finish (vorig jaar zo’n 10 km) is ingekort! Joepie. Na de stop komen we weer door het plaatsje Mettlach, weer op rivierhoogte. Hier is het ook uitkijken, maar dan voor de toeristen die rustig op de strecke fietsen en lopen. En dan, dan, dan begint het feest van de laatste km’s want via een schwiebestrecke (nu weet ik eindelijk wat dat is) moeten we eerst omhoog klauteren met de fiets aan de hand of op je schouder. En dat is òòk erg zwaar!! Nou, hier moet ik helemaal al niet hopen dat ik gedubbeld word. Steeds maar weer kijken en verder lopen. Ik besluit het hele klimmetje maar te lopen. Hier boven aan staan weer aantal toeschouwers alle renners naar boven te juichen en te klappen. Ik sta nog even bij te komen boven aan, en ja hoor daar komt een marathon rijder ‘gewoon’ ff fietsend naar boven…. Pfieuw. En dat dan voor de tweede keer! Afijn, weer op de fiets en we tokkelen weer rustig verder over brede paden (gelukkig). Tijdens dit laatste stuk haalt dus nog weer een marathonrijder mij in, en vraag hoe het gaat. “Afzien, maar dat geldt voor iedereen” Nou ja, ik ben nog altijd met het eerste rondje bezig, en hij is al bijna klaar met tweede… duhhh… ik weet mijn plek weer. In het laatste stuk heb ik dit keer wel stukken gefietst die ik vorig jaar gelopen heb. Een lastig afdalinkje heb ik bijna helemaal gefietst, ware het niet dat op gegeven moment een haakse bocht naar links komt, en het pad niet breder dan je stuur is… parkeer de fiets bijna tegen de afrastering…. Het zal de vermoeidheid ook zijn.

En ja hoor, eindelijk, eindelijk hoor ik de speaker al, en zie de geparkeerde auto’s. En daar zit john in de berm, op de zelfde plek dan vorig jaar, dus ook weer dezelfde foto. Nog paar honderd meter en het zit erop!! Pfieuw, wat was dat afzien maar uiteindelijk weer zeeeer genoten! Toch wel. Ik blijf erbij dat dit eigenlijk net te technisch voor mij is, maar goed het is wel een zeer voldaan gevoel over de finish! Gek genoeg ben ik dit jaar nog voorzichtiger in de afdalingen dan vorig jaar, terwijl de fiets vele malen beter is. Komt misschien ook omdat ik ‘teveel’ weet over het parcours?? Ik weet het niet precies, maar ben dit jaar sneller uit de pedalen gegaan dan vorig jaar. Hmm.. toch eens tijd voor een clinic….??

Tijdens mijn geploeter heeft John zich prima vermaakt, die heeft in de omgeving gewandeld en prachtige foto’s gemaakt! Gelukkig rijdt John terug, want ik ga heerlijk ff pitten in de auto. Tegen half negen s avonds weer terug. Uiteraard wel over Luxemburg terug gereden en hier getankt. Verschil is nu wel groter dan in maart. In Arlon, bij onze vaste koffiestop richting Franse Alpen in de winter, hebben we maar weer gestopt voor een vette schnitzel met patat. Lekkuurrrr. Komende halve marathon is Bilstein, 21 juni. Bis bald!

Terug naar boven

Verslag Rhenser Hunsrück Marathon –Duitsland

Datum: 25 mei 2008
Locatie: Rhens Duitsland
Auteur: Elma

Zaterdag 24 mei

Jahaaa, het is weer zover: We gaan weer naar Rhens! Frits en Erik staan om 14.00 bij ons voor de deur om richting Rhens te gaan. De Scotts achterop de bolide van Erik en de Specialized’s gedemonteerd achter in de auto van ons. Een Scott team en Specialized team dus. Navigatie ingesteld en gaan met die banaan.

Net over de grens is de eerste pitsstop al gemaakt want John is zijn bril vergeten, naja dan maar ergens een brilletje scoren, wat zonder is ook niet fijn. Bij een tankstation is er al snel een gevonden (gelukkig maar) zodat we snel weer door kunnen. Onderweg nergens oponthoud gehad op de gebruikelijke stukken wegversmalling ivm onderhoud aan de weg. Maar dat lijkt tegenwoordig eerder regelmaat dan uitzondering te zijn.

Tegen uur of vijf komen we in het plaatsje Rhens aan, waar we dit jaar de auto dichtbij het sportpark (zo noemen ze het tenminste) hebben geparkeerd om de startnummers op te halen. Het is een gravel voetbalveld waar een of andere sportdag voor kinderen aan de gang is. Er is op dat moment niemand bij de inschrijftafels zodat we supersnel geholpen worden. (Wat een verschil met Langenberg….) Waar het wel wat drukker is, is bij de bierwagen. Het is nog prachtig weer en een biertje fietst er wel in. We raken aan de praat met twee heren uit buurt van Venlo die hier met regelmaat gaan fietsen om mooi wat hoogtemeters te maken. Tsja, als je in Venlo woont dan is dat nog te doen (met de auto dan). Die twee hebben de route vandaag gefietst en de strecke ligt er mooi bij: je hoeft niet bang te zijn voor modder, van het stof daarentegen zal je morgen meer last hebben. Het hoogteprofiel nog even bestudeert en we komen tot de conclusie dat het morgen helemaal goed moet komen: Proost! Lekker biertje trouwens.

Aangekomen bij het inmiddels ‘vaste’ hotel in het pittoreske Waldesch zet het Scott team de bikes in de garage (vastgezet aan de BBQ) en gaan we nog lekker buiten zitten. Hoewel; de lucht wordt wel erg donker en gaan dan toch maar binnen eten. En de schnitzels smaken weer erg lekker. Na het eten nog kort rondje gewandeld; maar dan begint het toch wel te druppen….Amai, als het morgen maar droog blijft! Gelukkig heb ik mijn regenjackje bij me. Daarna onder het genot van wat biertjes heeft John Erik het Polar horloge uitgelegd. Ik vind het tegen uur of half 11 / 11 uur wel goed en ga lekker pitten. Maar waar zitten de gordijnen nou in de kamer?? Hehe, het kwartje valt; ze hebben een rolgordijn aan de buitenkant … duh… Nog even een stom Duits spelprogramma gekeken, dat is op zich al slaapverwekkend. Whoeii, zal het morgen droog blijven?

Zondag 25 mei

Om 6.30 uur gaat het wekkertje al weer. Als je iedere ochtend om half zeven op moet staan lukt dat vandaag ook wel. ‘Wat zal ik aandoen?’ Nou, daar zijn we snel klaar mee; korte broek en shirtje korte mouw natuurlijk!! Het is droog. We zijn niet de enige bikers in het hotel; er is nog een groep Nederlanders. Een overbezorgde dame van het hotel komt wel 5 keer vragen of alles nog ‘in ordnung ist’. Ik neem het gebruikelijke bordje yoghurt met muesli en heb nog een snelle Jelle meegenomen en nog een zakje brinta (voor in de melk). Aangezien de houdbaarheidsdatum met meerdere maanden voorbij is, laat de brinta maar voor wat het is

Dan nog even de spullen pakken, de fietsen op de auto zetten en hop naar Rhens, een 6 km verderop. Toch wel handig dat je de fietsen in de garage mag zetten, die dan vervolgens niet dicht wordt gedaan….. Hadden we ze net zo op de fietsendrager kunnen laten zitten…

In Rhens aangekomen is het al vrij druk, gezien de rij geparkeerde auto’s. We besluiten maar achteraan te sluiten, zoals het hoort. Het zonnetje breekt door en de temperatuur is om uur of 8 al erg aangenaam. We hebben er zin an! Tegen half negen rijden we richting de startopstelling waar het gezellig druk is. Geen neurotisch gedoe, ja misschien vooraan, maar niet waar wij staan. Nog een fantastisch wielershirt van AC/DC gezien (en broek trouwens). Nog snel even plasje doen, een reepje eten en wat drinken en van mij mogen we. Om 9.00 uur is het zover; we worden afgeschoten in twee aparte richtingen; de halve gescheiden van de hele, maar de halve maakt een lusje van paar honderd meter meer om mekaar daar weer te ontmoeten. Nouja, wij niet, want we staan aardig achterin de startrij. Onder gejuich en geklap van behoorlijk veel enthousiaste toeschouwers worden we uitgezwaaid. En dat is toch best lekker. We beginnen met een klim van een km of 8. Deze begint heel erg ‘vriendelijk’ links en rechts word ik wel ingehaald maar dat interesseert me niet veel, Erik en Frits zijn al uit zicht verdwenen. Gewoon ff lekker je ritme zien te pakken, blijven zitten en lekker rondpeddelen. De klim wordt nergens erg stijl en de weg blijft lekker breed. Tijdens deze klim kom ik een bekende tegen (pink lady) en maak even een praatje. Ik besluit later om door te fietsen.

Bij de eerste stop moet je gewoon even stoppen, na ca 16 km, die bevindt zich op zo’n mooie plek; boven aan de wijnranken met een fantastisch uitzicht over de rijn waar de grote rivierschepen als speelgoedbootjes lijken. Als ik aankom besluiten Erik en Frits weer verder te gaan. Ik vul mijn bidon met water en gooi er nog een zakje poeder bij. Ik blijf ook weer niet te lang staan en ga weer verder, op naar de volgende stop op een km of 26.

We krijgen al snel de beruchte ‘wijnrankenafdaling’ voor de kiezen. Voordat ik hier in stuur word ik door een vrijwilliger de goede kant opgestuurd (hier is ook de splitsing met 30 km), en hij gebaart al dat ik hier rustig aan moet doen. Hier ben ik only the lonely dus kan rustig uit de pedalen op de tricky stukjes. Het is een smal pad vol met keien, al dan niet losliggend. Wel weer spectaculair, met heule krappe bochtjes. Bij de een na laatste bocht staan weer een paar vrijwilligers en ik zie de ambulance al klaar staan. Ook hier is het weer ‘langsam fahren’, maar alles gaat prima. Achter mij is een deutsche freund genaderd en ik kijk hem opgelucht aan, van ‘zo dat hebben we dan ook maar weer gehad’. Vervolgens rij ik hard door over de verharde weg, inmiddels op zelfde hoogte als de rivier en waar het vlak is. Die deutsche freund komt dan toch wel weer naast mij fietsen en begint een heel verhaal, mijn Duits is nog altijd niet zo goed en dat zeg ik hem ook. “Aaah, aus Holland!” Kan hem nog wel wijs maken dat ik Rhens wel een favoriet evenement (veranstaltung!) vind omdat het zo lekker gezellig en gemoedelijk is met niet al te veel deelnemers. Ik vind het dan wel weer errug stoer dat ik hem in de eerstvolgende lange klim kwijt raak, dwz hij kan mij niet bijhouden. Tjsa, waar kom ik dat nog tegen??

Bij de tweede stop aangekomen zie ik Erik, Frits èn John staan. Ik denk al gelijk dat John de 100 km niet gaat volbrengen, dat ie er doorheen zit. Maar dat is het niet; hij is een paar km voor de stop gesturzt, en flink ook. Van schouder tot aan de enkel onder schaafplekken. Maar de kleding is nog heel. Met een gangetje van ca 40 p/u onderuit gegaan, door een langzaam leeglopende voorband, op een mooie, vlakke gravelweg. John heeft intussen wel de voorband verwisseld en denkt zo verder te kunnen fietsen. Gelukkig denken anderen daar toch net ff anders over. De vrijwilligers van deze stop hebben het rode kruis gebeld en de ambulance zal er zo aan komen. Het duurt de vrijwilliger nog te lang en hij belt nog maar een keer en maakt duidelijk dat het wel lang duurt en dat ze beetje op moeten schieten. Even later komt de ambulance met de ehbo-ers. Uiteindelijk zwaaien we John uit die in ambulance afgevoerd wordt en wij besluiten gedrieen door te gaan met de tocht. De fiets wordt door de vrijwilligers met ‘die LkW’ meegenomen als de laatste marathonrijder voorbij is gekomen.

Kort na tweede stop volgt er een heel stijl stukje, niet lang, wel flink stijl. Vorig jaar moeten lopen, nu heb ik het kunnen fietsen! Joepie. Later volgt er een stukje dat nog stijler is, ook korter trouwens, hier had Erik vorig jaar materiaalpech. En nu heb ik dit kleine stukje ook maar gelopen. Daarna volgt er nog van alles wat; voornamelijk brede wegen. Inmiddels heeft Erik (tijdelijk) brandstof tekort en Frits en ik trappen lekker door in de klim. Later raakt Frits uit mijn zichtsveld en ik vind het wel goed. Op het open stuk dat later volgt zie ik Frits ergens als een klein stippie richting horizon fietsen. Ik onderneem geen poging om hem nog in te halen. Op dit open stuk, eerst gravel (lekker stoffig!!) daarna verhard, kom ik de pink lady weer tegen en weer maken we een praatje en weer besluit ik om wat gas erbij te geven. Het gaat wat bergafwaarts over de velden en wetende dat er nog 1 klim komt geeft de burger weer goede moed!

Tijdens deze laatste klim (onverhard door het bos) zie ik ineens Frits weer op een meter of 100 voor me. Er volgen nog wat lastige stukjes. Het graanveld heeft plaatsgemaakt voor een ‘gewoon’ zandpad, maar het stuitert nog steeds lekker. Nog twee stukjes afdalen door donker stukje bos en ach, we zijn er ook zo weer. Frits en ik peddelen lekker naar de finish toe en John zit daar ook al fris en fruitig op ons te wachten. Die hebben ze weer beetje opgelapt. Erik komt ook even later en we zitten heerlijk op het pleintje wat te drinken en pasta te eten. Dan is het wachten op de fiets van John. Die wordt later keurig gebracht en alles is weer compleet. Ik ben inmiddels ook weer fris & fruitig. Hopsetaa, spullen in de auto en het is tijd om naar huis te gaan. Onderweg in een een of ander klein plaatsje heerlijke schnitzel met patat en salade (a EUR 7,50!!!) gegeten. Want dat hoort er inmiddels wel bij! Ik kan de schnitzel (weer) niet op en de ober/eigenaar vraagt serieus of hij het nog in moet pakken zodat ik t mee naar huis kan nemen… Neuh, laten we dat maar niet doen.

De terugreis verloopt zeer voorspoedig. En ach, je bent zo weer thuis! Nu nog fietsie stofvrij maken voor de volgende!

Terug naar boven

Karretje in de poep, in mekaar gefrrrommeld! & slappe paling

Datum: 5 april 2008
Locatie: Ninove Belgien
Auteur: Elma

Met zes man sterk zullen we aan de start verschijnen van dè tocht die vol staat van heroiek en historie: De Ronde van Vlaanderen!!! Het heeft ontzettend veel geregend de afgelopen periode en ook dit weekend zal het nog slecht worden; regen, regen en nog eens regen……

Tegen 20.00 uur is het hele team bij mekaar in het hotel Victory, alwaar de kok in de kelder is gevallen en er dus niet gekookt kan worden. Dit blijkt later niet waar te zijn; maar de eigenaar cq kok kookt al genoeg door de week en gaat er in het weekend niet meer aan beginnen. Allez, de plaatselijke pizzeria zit vol en uiteindelijk komen we terecht bij de chinees waar we de enige gasten zijn. Met een Chinese die gebrekkig Frans spreekt is het wel weer grappig. Hier erg veel eten voorgeschoteld en een aardige avondvullende gebeurtenis.

Gertie en John schuiven om 7 uur aan de ontbijttafel, de rest om 8 uur. John kan niet wachten totdat Gertie de spullekes gepakt heeft en hoppetaa, de eerste lichting is weg. Nu de rest nog. Na het ontbijt zijn ook wij vertrokken naar de start in Ninove. De auto geparkeerd, de spulletjes gepakt, regenjackje mee. Ik kom erachter dat ik mijn pompje vergeten ben. Gelukkig zijn er nog bikers die extra meenemen; dus met een aantal patronen en hulpstuk kan ik rustig een bandje lek rijden! Ook weer geregeld. Volgens mijn polar (horloge) zijn we om 9.26 uur vertrokken vanaf de parkeerplaats naar de start; een km of 3. Daar in de mierenhoop aangekomen zijn we eigenlijk maar meteen gestart, dan heb je dat ook maar weer gehad. Bij de start is het nog droog, dus mijn regenjackje laat ik nog maar achter in m’n zakje zitten. Ok, nu het chakra nog, en we kunnen!! Hoesjjjjj….

Het begin is weer als vanouds; een brugje over, stukje langs een beekje, weg weer over en al snel het weiland in, over een enorm baggerpad (singletrack). Net als twee jaar terug; wat een drama weer zo in het begin; er valt niet meer te fietsen en glibber alle kanten op en eindig ergens tussen de brandnetels. Voor mij zie ik oa Martijn ook al op de zijkant liggen. Dan maar te voet verder, want met die volgelopen banden is het drie keer niks. Je slipt alleen maar door en glijdt helemaal weg van achteren.

Al vrij snel gaan Erik en Martijn er vandoor. Martin en ik tokkelen rustig door onder mom van ‘nou die komen we nog wel tegen!!’. We kiezen voor een rustige opbouw voor de 75 km, alhoewel er nog even getwijfeld wordt bij de splitsing die al vrij snel komt. Nah, gewoon de 75, we hebben de hele dag. Het is erg rustig op de strecke, zal wel met weer te maken hebben.

Direct na de splitsing, waarna we het pad voor de 75 op gaan krijgen we de eerste klim van enige betekenis; tenminste die wordt met bordje aangegeven. Hierop staat de naam van de klim, gemiddelde stijgingspercentage, maximum stijgingspercentage en lengte van de klim. Ook deze klim staat bol van de bagger en keien/kasseien. Inmiddels begint het wat harder te regenen dus tijd voor mijn regenjackie!! Heb het niet voor niets meegenomen. (Je kan het ook in de auto laten liggen ? ) Je merkt gelijk het winddichte effect, wat wel weer prettig is, zonder dat het benauwd/plakkerig aanvoelt.>br/>

Bij de eerste stop, na een km of 22 (uit mn hoofd) staan Erik en Martijn. Onze achterstand ik klaarblijkelijk erg weinig; want zij staan nog niet zo lang bij de post. De stop is in Zottegem. Direct na de stop gaat het door een park waar de eerste toeschouwers staan!! Speciaal voor Martijn wordt nog wat geroepen. Vanaf deze stop gaan we met z’n vieren de barre tocht verder voortzetten. De enorme baggestroken en verharde wegen wisselen elkaar af in een omgeving waar het nergens vlak is. Het blijft maar glooien met, met name off road, pittige klimmetjes en enorme zompige stroken langs weilanden waar je tot aan enkels wegzakt in de modder en fietsen dus absoluut onmogelijk is. Wat ook opvalt zijn de ‘kerkepaadjes’. Dit zijn heule smalle paadjes (ongeveer 1 stuur breed + 10 cm) die omgeven zijn door afrastering in de vorm van draad, betonmuren of als je geluk hebt; heggen. Mààr, de ondergrond….. dit is of een glibberpad, betontegels die schots en scheef liggen en zo’n lekkere schamprand of er is ooit eens geasfalteerd (of iets dat er op moet lijken) maar ook zoooooo ongelukkig waardoor er heule diepe gaten zijn of enorme uitsteeksels. Volgen jullie het nog?? In ieder geval; je moet goed sturen en niet te veel kijken waar je nou net NIET in terecht wilt komen… Doe je, zoals ik, dat niet, ga je slingeren en gevoel voor evenwicht is totaal kansloos. Slappe paling zeg maar. Ik heb denk ik liever een technische afdaling dan dit soort paden, wat een drama zeg, brrr hier kan nog maar geen fan van worden. ‘Voor je uit kijken, kijken waar je heen wil’….

Vlak voor Geraardsbergen is de tweede stop, ook hier weer als vanouds onder een viaduct. Inmiddels zit alles al zooo allemachtig onder de Vlaamse klei dat ik probeer met een keukendoekje een en ander schoon te krijgen. Ook dit is een kansloze missie; alweer slappe paling. Ik wil mijn nieuwe fietsie niet maar zo ergens tegenaan zetten natuurlijk, ook mijn fietscomputer krijgt de nodige aandacht. Dit apparaatje heeft me zoveel euri’s gekost dat ik er erg zuinig op ben; lees: dat ie niet (zoals mijn hardloopschoenen) gejat wordt. Maar het er weer opzetten van de computer is een ander verhaal, dat krijg ik maar niet voor mekaar. (Later wel gelukt met de nodige hulp natuurlijk.) Inmiddels begint weer te regenen en we besluiten maar weer snel verder te gaan. Ik waarschuw de debutanten voor een enorm rotstuk dat is een klim over een mega baggerstuk over een weiland. Ook dit jaar valt hier niet te fietsen. Het pad hierna, een smal pad langs afrastering, valt ook niet te fietsen. Een stel belgen blijft het proberen; maar de banden zitten zo megavol met modder dat je alleen maar wegslipt en alle kanten opglijdt en vervolgens horizontaal op je zij komt te liggen. Niet echt handig dus.

Vrij vlot hierna komen we tesamen met de wielrenners en rijden we Geraardsbergen in. Links af begint het al snel vrij stijl, en dan moet de muur nog komen!! We tokkelen zo rustig maar zeker op het kleinste blad naar boven. Net voor de echte muur begint slaat het noodlot voor onze jongste debutant toe!!! Martijn rijdt zo zijn karretje in poep!!! En staat met een lekke achterband aan zijkant…. Ik zie het voor me en vraag of hij het erg vindt dat ik vast naar boven rij. (Dat was pas slappe paling van mij…..) Maar goed, dat is geen probleem. Gelukkig is Martijn voorzien van de nodige onderdelen dus dat moet geen enkel probleem zijn. Inmiddels staan we boven op de muur te wachten op Martijn. Als dat toch wat lang gaat duren loopt Erik naar beneden om te helpen. Even later zien we Martijn de Muur opkomen met het frame op de nek… .en Erik erachteraan met het achterwiel in de hand. ‘Helemaal in mekaar gefrrrrommeld!!!’ Bandje wisselen is toch niet zo eenvoudig als verondersteld. Maar goed, met de patronen moet het gaan lukken. Helaas is het eerste setje al vernaggeld en het patroon ligt nog wat na te sissen op de grond. Het lijkt wel of er een bom afgaat. (Zie de krantekoppen al voor me: ‘MTB team uit Epe blaast de kapel van de Muur’) Gelukkig heeft Erik ook nog een setje dus gaan ze hiermee verder aan de slag nu is uitgevonden hoe zo’n patroon daadwerkelijk werkt. Alleen bij het inblazen van de lucht gaat het mis; eerst ontstaan er bijna brandblaren omdat het patroon zo giga koud wordt en je dus ook zeer koude handen ervan krijgt. Dan probeer ik het met mijn handschoenen aan (lange vingers) vast te pakken, maarja die zijn zeiknat natuurlijk en mijn handschoen vriest al gelijk vast aan het patroon. Later blijkt dat toch de buitenband er net niet goed inzit, waardoor er weer lucht uit moet om later weer opnieuw weer opgepompt te worden middels een patroon. Intussen zijn we toch wel behoorlijk afgekoeld. Maaarrrr… tuurlijk krijgen we het karretje van Martijn weer aan de praat en gaan lekker de afdaling in, brrrr wat is dat koud. Zij aan zij met de racerts op naar de Bosberg!!

Vier kilometer verder doemt de Bosberg al op. Hier is het over de kasseien naar boven. Deze klim is lang niet zo steil, maar wel een tikkie langer. Ach, een makkie dus ;-). We krijgen het alweer wat warmer tokkelen zo weer verder. Niet lang na de afdaling slaan de MTB-ers links af weer een zandweg op. Het weer begint zowaar op te knappen!! Het zonnetje komt erdoor! Hier begint het materiaal van Martin wat tegen te sputteren, het schakelt niet meer soepel. Ik geloof dat het middelste blad niet meer gebruikt kan worden en achter schakelt ie ook niet meer geweldig waardoor de ketting eraf loopt. Al onze bikes piepen en kraken of het een lieve lust is, maarja wat wil je ook; het grondgebied van half Vlaanderen hangt aan de bikes. Hoewel, mijn fietsie blijft lekker soepel schakelen!! Alleen maakt ‘ie ‘wat’ geluid…Later zal blijken waarom; remblokje achter => compleet weg gesleten.

Het landschap blijft lekker glooiend en we hebben nog een laatste bevoorrading en 1 pittige modderklim voor de boeg en dan is het samen met de racerts de laatste paar km wegtrappen naar de finish!! Nog even het shirtje rechttrekken en schoonvegen voor de sponsor heeft niet erg veel nut. Er is geen letter meer te lezen. Erg veel tijd om stil te staan bij de finish is je niet gegunt; iedereen moet (logisch) direct doorfietsen. Dan is het 1 lang lint dat weer terug fietst naar de start waar de tenten staan en allerlei andere gelegenheden.

Je kan je nummerbord inleveren tegen 5 euries, maar je kan ook een tasje ‘goodies’ van extran (volgens mij??) aannemen met winkelwaarde 10 euries. Martijn heeft een tasje in ontvangst genomen, ik neem mijn bordje mee naar huis. Ik zet als een van de weinigen mijn bike in de bewaakte ruimte, voor 1 euri vind ik dat wel ok. Het kereltje die de boel bewaakt is nog niet zo gewend aan een geldkistje; hij laat het dekseltje open en het papiergeld waait zo Vlaanderen in… Ik heb maar snel het dekseltje dichtgegooid.

In de tent aangekomen lijkt het aangenaam warm, maar dat gaat vrij snel weer over. Eerst ff lekker bakkie warme koffie en patat met mayo….Hmmmm lekker!! John en Gertie komen een half uurtje na ons al binnen en schuiven ook aan. Ik haal de bidonnen, T shirts en diploma’s op en een belg naast ons probeert nog een gesprekske te voeren, maar helaas pindakaas, ik versta er echt bijna niks van. Even later fietsen we weer terug naar de bus om de boel in te laden en lekker droge kleren aan te trekken, lekkere droge sokken!!!! Joepie. Alleen als we naar de bus rijden begint het weer te regenen. Dan maar in de regen omkleden…. Bleeeh. Alle smerige zooi doe ik allemaal maar bij mekaar in een grote plastic zak en die laat door Martin verdwijnen achter in de bus. Muts op, starten maar en laat de verwarming maar draaien!

Weer terug bij het hotel laten we de fietsen weer lekker in de bus staan natuurlijk en de hoogste tijd voor een warme lange douche! ’s Avonds belt de hoteleigenaar ons op in de kamer om aan te geven dat hij weggaat. Ook bijzonder opmerkelijk! We gaan we met de bus naar het centrum, blijkbaar stappen we in een een of andere afrikaanse buurt uit want het heeft nog niet veel weg van een centrum. De hoteleigenaar heeft ons de tip gegeven om te gaan eten in ’t Kelderke, gevestigd aan het grote plein. Na wat gewandel zijn we aangekomen in het centrum van Brussel en dat ziet er goed uit! Mooi plein, mooie gebouwen. Het eten in ’t Kelderke is meer dan prima. We nemen nog een afzakkertje in ‘het delerium’. Een gezellige kroeg waar het bier niet duur is. Alleen zijn de meesten wel behoorlijk aan de lat en gaat we tegen half 1 (??ofzo??) met de taxi naar huis. Ik zeg: ‘Volg de Skoda rijder!’ Gezien de weersvoorspellingen besluiten we om de ronde niet live te aanschouwen de zondag. Volgend jaar weer nieuwe ronde, nieuwe kansen en nieuwe prijzen.

Zondagochtend na ontbijt zijn we weer richting Nederland gereden. In Breda een koffiestop gemaakt om midden in het centrum een lekker bakkie te doen. Ook Breda kent een gezellig nachtleven gezien de kroegjes die er zijn. Opeens zien we de kop van Herman den Blijker voorbij komen op straat. Schuin tegenover waar we koffie drinken zit een restaurant van de serie ‘mijn tent is top’ en de eigenaar loopt net over straat met een enorme foto van Herman.

Tsja, dan hebben we nog het Peugeot-lolly incident, op de A50 maar daar kan ik helaas niets over schrijven. Het heeft wel vervelende gevolgen voor onze jongste debutant gehad, ook hierover kan ik verder geen mededelingen doen.

Tenslotte komt een keer het moment dat alles uit de auto gehaald gaat worden en dan zie je je bike weer en dat is er maar 1 ding: SCHOONMAKEN!! Tsss, daar ben ik me een tijd mee bezig geweest, maar hij is nu wel schoon en een remblokje minder. Ondanks het weer en de modder vond ik het weer en zeer geslaagd weekend en toch maar weer de maximale afstand van 75km goed volbracht!! Ook dat we het samen hebben volbracht is toch ook wel weer mooi. Maar van mij mag het vandaag nog lekker lenteweer worden!!

Terug naar boven

Toertocht Voorthuizen

Datum: 24 februari 2008
Locatie: Voorthuizen
Auteur: Elma

Nou vandaag zal het ervan komen! Ik heb vrijdag een heuse Specialized Epic als testbike opgehaald bij Stappenbelt. Voor het eerst mag ik ervaren hoe het is om op een full suspension te raggen.

Om 8.45 worden we opgehaald door de ‘spelersbus’ met Martin, Erik B en Gertie. In Voorthuizen schuiven Erik L en Monique ook nog aan. Die zien we van ver al aan komen rijden; kan niet missen met de American Eagle op het dak :-).

Eerst even een bakkie koffie en inschrijven. We zijn al wat later, alle snelle Henkies zijn ons al voor. Dat scheelt weer drukte op de strecke. We zijn zo met een behoorlijk peloton MTB-Power.nl rijders als we tegen een uurtje of 10 vertrekken. De bewegwijzering is typisch Voorthuizen: een geel bordje betekent links afslaan, blauw is rechts en wit is rechtdoor….

Ik heb de achterdemper helemaal open gezet, dus die bike veert als een tierelier en kan superrelaxed blijven zitten als ik het eerste zandweggetje alle hobbels en bobbels op zoek. De deining valt mij nog reuze mee, de fiets is weer snel gestabiliseerd. Het valt ons gelijk op dat we niet de ge-ijkte route opgestuurd worden. Gertie en John gaan er na een kwartiertje langzaam aan vandoor. We worden al snel een enorm stuiterpad opgestuurd, met veel boomwortels. Dat is mooi want ik zo mooi de fully testen! En kan zeggen dat dat zeer goed bevalt!!! De fiets voelt een stuk stabieler aan, je kan blijven zitten en trappen. Wanneer er een boomstam midden over het pad ligt, stap ik af en draai meteen de demper zo strak mogelijk. Hiermee wordt het meer een hardtail die toch de grote oneffenheden weg haalt. Je merkt gelijk het verschil. Ook de voorvork (mooie Fox) is een verademing bij dat apparaat wat ik op m’n Trekkie heb zitten.

Intussen ben ik de aansluiting toch weer kwijtgeraakt. De route gaat verder over veel singletracks met tussendoor wat bredere paden. Tot aan de stop wordt er niet echt geklommen, op wat vals plat na. Bij de stop zie ik de rest van het peloton nog staan en sluit hierbij aan. Erik en Monique zie ik niet, die kiezen voor de 30 km.

Bij de stop nog wat geouwehoerd over de bike natuurlijk. Martin baalde beetje want die was ‘zijn’ treintje kwijtgeraakt bij de stop => ‘ouwere lui die constant een km of 20 p/uur rijden’, tjsa dat is de prijs van de stop…. Zit je lekker in je ritme, word je onderbroken. John deelt nog wat energierepen uit, die ook nog blijken te smaken. Erik B hoopt dat het ‘gat’ van Ermelo er niet in zit; “het verschrikkelijke gat”…. Slechte herinneringen dus. We rijden met z’n allen door na de stop. En ja hoor, enkele km’s later… Hèt gat van Ermelo!! Whoeiiii… Nou ben ik benieuwd wat de fiets gaat doen in een afdaling. We knallen achter mekaar naar benee de diepte in en dat gaat geweldig. De omstandigheden zijn goed, de bodem is goed en we tokkelen zo ook weer omhoog. Ik moet m wel in de kruipstand zetten, maar goed, ik hoef niet af te stappen. Bij de eerste keer omhoog trekt John m volgens mij op t achterwiel. Joepie, we mogen nog een keer! En wederom tokkelen we achtermaar weer omhoog. Hierna laat ik Gertie en John maar voor, want ik weet dat er nog meer klimmetjes komen. Ook deze klimmetjes kan ik fietsend doen. Scheelt natuurlijk wel dat er niemand voor mij zit. Alleen bij 1 afdaling in erg mul zand gaat er een voetje aan de grond…

Het is wel duidelijk dat de klimmetjes na de stop zitten. Op gegeven moment komen we na een afdaling in een erg mul stuk terecht, bikers voor mij die stappen af en ik roep nog dat ze aan de kant moeten gaan en ik kan er net voorbij fietsen. Bij Martin gaat t net goed (of net niet??) want die was bezig met volgens mij een heuse wheelie, wat weer niet helemaal de bedoeling was haha. Het enige stuk verharde weg is richting Garderen, dat is een typisch ‘Ronde v Vlaanderen’ stukje; in het open veld, wind tegen.

Ik weet niet meer waar, maar op gegeven moment ga ik de demper nog eens voor de laatste keer verstellen om het verschil goed te kunnen merken en verlies Martin en Erik uit t oog. Eigenlijk gaat de rest van de tocht weer snel voorbij en voordat ik er erg in heb zitten we weer op de verharde weg richting de camping. Daar aangekomen zie ik Martin en Erik nog bij de fietsen staan, die zijn er dus net. Blijkt dat John en Gertie op de verharde weg richting camping Erik L en Monique zijn tegengekomen en die waren er ook net. Dusszzz zover zaten we niet uit mekaar! Nog even wat gedronken en hopsetaa weer huiswaarts. Het was weer een mooie zondagochtend besteding! Veel singletracks, veel gestuiter over de boomwortels, in tweede deel leuke klimmetjes. Op naar volgende week: Eerbeek. Vorig jaar ook gereden; dat vond ik toen een toppertje.

Terug naar boven

Toertocht Heerde

Datum: 5-01-2008
Locatie: Heerde
Auteur: Elma

Het heeft vrijdagnacht geregend en de weersvoorspelling was niet echt gunstig. Dit resulteert vaak in afhakers en wij hebben ook getwijfeld ;-) Verder betekent maar 1 ding: Check de buienradar!! En dit ziet er prima uit dus hoppetaa, gaan met die banaan. De Bezemwagen en Monique zijn ook van de partij, we hebben afgesproken in de kantine van de voetbalvereniging waar de inschrijving ook is.

Wij hebben uit voorzorg onze regenjackies maar aangedaan, later zal blijken dat dit veel modderspetters scheelt ?. We doen eerst weer een bakkie en zien al wel dat het niet erg druk zal gaan worden. Dat wordt lekker rustig op de strecke!! Voordat we van start gaan worden de bandjes nog gecheckt op juiste druk, nou dat zit wel goed. Dus we kunnen van start, lekker relaxed met z’n vieren kwebbelend richting het bos. Aangekomen op de hei gaan John en ik al snel in ons tempo verder. John haakt aan bij de buurman en medebiker. Dat gaat mij weer te snel dus ik peddel lekker op eigen tempo verder.

De ondergrond is erg zwaar, veel ‘zuigend’ zand waardoor je het gevoel hebt met twee lege banden vals plat omhoog te rijden. Dat schiet niet echt op en is erg vermoeiend, de snelheid wil er maar niet in komen. Voorzichtig door de wat glibberige bochten. De stop is al erg vroeg; op zo’n 16 km. Hier kom ik anderen ook weer tegen. Hier is het prima voor mekaar. Dus even wat eten en drinken. De anderen gaan er vandoor, ik ga eerst nog even wat eten. Naja, dan wordt het vanzelf weer eens tijd om verder te gaan. Eerst richting Heerderstrand waar nog wat klimmetjes en singletracks te vinden zijn. Hier kom ik Erik en Monique nog weer tegen. Hier ben ik nog ff aangehaakt en bijgekletst en genoten van de omgeving. Maar snel erna is het toch weer tijd voor een klimmetje en whoeiii naar beneden. Helaas blijft de ondergrond zwaar. Net over de Elburgerweg wordt er druk gewerkt door de bosbouwers en dat is aan de paden ook wel te merken. Wat een modderbak. Gelukkig duurt dit niet lang. Aan deze kant van de Elburgerweg nog het klimmetje van de vaste MTBroute, en dat is het weer richting de sprengen en dan weer terug richting Heerderstrand. Ow ow ow, wat was het hier weer zwaar, extra zwaar door ook nog eens de straffe tegenwind die hier is.

Opvallend dat er bij de laatste oversteek bij Kamperweg geen oversteek’pieten’ (meer) staan??? Een honderd meter na deze oversteek is er nog een verzorgingspost. Volgens mij is deze opgesteld omdat er nog veel drinken en krentebollen over waren ivm de lagere opkomst dan verwacht. Niet dat ik het erg vind; ik heb mijn ene bidon al vrijwel leeg en ik moet ook nog naar huis fietsen. Normaal heb ik altijd wel 2 bidonnen bij me, maar omdat John de bidonnen vergeten was, heb ik er een aan John gegeven. Ik twijfel op dit moment of ik via de verharde weg naar de sporthal zal fietsen (zo’n 5 min denk ik) of toch nog via het bos wat niet veel langer zal duren. Om de tocht goed af te maken besluit ik toch maar via het bos te gaan. Bij aankomst in de kantine waren Erik en Monique naar huis en John zat al zo’n 20 min te wachten.

De laatste kilometers naar huis (kleine 10km) gaan niet echt makkelijk meer, wind tegen, de benen vol. Nee het tempo komt er niet echt meer in. Al met al een kleine 65 km gefietst en dat kan ik wel weer voelen. Moe maar voldaan weer thuis! De fiets ziet er niet uit; maar dat doen we de volgende dag wel weer.

Terug naar boven

Klik hier om de verslagen van 2006 en 2007 te lezen.